RSS

Category Archives: ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ…

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΤΟ ΓΙΟ ΜΟΥ!!!!!


ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!!

ΣΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ!!!

   

…ΚΑΙ ΚΟΠΙΑΣΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΚΕΡΑΣΩ ΕΝΑ ΓΛΥΚΑΚΙ….

      

…ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ, ΠΟΥ ΜΕ ΤΥΡΑΝΑΕΙ,….

  
…ΓΙΑΤΙ ΟΠΩΣ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ,
»ΤΟ ΧΟΜΠΙ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΕ ΒΑΣΣΑΝΙΖΕΙ»

ΝΑ ΣΕ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ ΨΥΧΗ ΜΟΥ!!!

 
4 Σχόλια

Posted by στο Μαΐου 21, 2010 in ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

 

ΣΗΜΕΡΟΝ ΚΡΕΜΑΤΑΙ ΕΠΙ ΞΥΛΟΥ…



<<Τή
αγία καί μεγάλη Παρασκευή, τά άγια καί σωτήρια καί φρικτά Πάθη τού Κυρίου καί
Θεού καί Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού επιτελούμεν, τούς εμπτυσμούς, τά ραπίσματα,
τά κολαφίσματα, τάς ύβρεις, τούς γέλωτας, τήν πορφυράν χλαίναν, τόν κάλαμον,
τόν σπόγγον, τό όξος, τούς ήλους, τήν λόγχην, καί πρό πάντων, τόν σταυρόν, καί
τόν θάνατον, ά δι’ ημάς εκών κατεδέξατο, έτι δέ καί τήν τού ευγνώμονος Ληστού,
τού συσταυρωθέντος αυτώ, σωτήριον εν τώ Σταυρώ ομολογίαν>>.

 

Την ημέρα αυτή
τελούμε την ανάμνηση των φρικτών και σωτήριων Παθών
του Κυρίου Ιησού Χριστού
και απ’ αυτό το γεγονός καθιερώθηκε και η
νηστεία της Παρασκευής.

Αφού λοιπόν ο
Ιησούς παραδόθηκε στους στρατιώτες, τον γυμνώνουν, του
φορούν κόκκινη χλαμύδα, του βάζουν ακάνθινο στεφάνι και καλάμι στο χέρι αντί
σκήπτρου
. Κατόπιν τον προσκυνούν
χλευαστικά, τον φτύνουν και τον χτυπούν στο πρόσωπο και το κεφάλι.

Στη συνέχεια,
αφού του φόρεσαν και πάλι τα ρούχα του, του δίνουν τον Σταυρό και έρχεται στον
τόπο της καταδίκης, τον Γολγοθά. Εκεί, σταυρώνεται
ανάμεσα σε δύο ληστές, βλασφημείται απ’ όσους περνούν μπροστά του
και οι στρατιώτες τον ποτίζουν χολή και ξύδι.

Μετά από λίγο, ο
Κύριος, φώναξε δυνατά: «Τετέλεσται» και έτσι
εκπνέει «ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου»
. Κατά τον θάνατο του κυρίου, τρέμει από φόβο και
αυτή η άψυχη κτίση. Έπειτα λογχίζεται από τους στρατιώτες στην πλευρά του και
τρέχει αίμα και νερό.

 

Τέλος, κατά το
ηλιοβασίλεμα, έρχεται ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας
και ο Νικόδημος μαζί του
, κρυφοί
μαθητές του Χριστού, αποκαθηλώνουν από τον
Σταυρό το πανάγιο σώμα του διδασκάλου τους
,
το αρωματίζουν, το τυλίγουν σε καθαρό σεντόνι και το θάβουν σε καινούργιο μνημείο,
κυλώντας πάνω στο στόμιό του μεγάλη πέτρα.

«Σμερον κρεμται
π
ξ
λου,
ν
δασι
τ
ν
γ
ν
κρεμ
σας. Στφανον ξ
κανθν
περιτ
θεται, τν
γγλων
Βασιλε
ς. Ψευδ πορφραν
περιβ
λλεται, περιβλλων
τ
ν
ο
ρανν
ν
νεφ
λαις. Ῥάπισμα κατεδξατο,
ν
ορδν λευθερσας
τ
ν
δμ.
λοις
προσηλ
θη, Νυμφος τς
κκλησας.
Λ
γχη
κεντθη,

Υ
ἱὸς
τ
ς
Παρθ
νου. Προσκυνομν
σου τ
Πθη Χριστ. Δεξον
μν,
κα
τν νδοξν σου νστασιν»

«Σήμερα κρεμάται πάνω στο ξύλο (του
Σταυρού) Εκείνος που πάνω στα νερά κρέμασε τη γη. Στεφάνι από αγκάθια φοράει
στο κεφάλι ο Βασιλιάς των Αγγέλων, Ντύνεται με ψεύτικη βασιλική χλαμύδα, Αυτός
που ντύνει με σύννεφα τον ουρανό, Δέχτηκε ράπισμα Εκείνος που (με το βάπτισμά
Του) στον Ιορδάνη ελευθέρωσε τον Αδάμ (το ανθρώπινο γένος). Με καρφιά καρφώθηκε
ο Νυμφίος της Εκκλησίας. Με λόγχη τρυπήθηκε ο υιός της Παρθένου. Προσκυνούμε τα
Πάθη Σου, Χριστέ. Δείξε μας και την ένδοξη Ανάστασή Σου».

xfe.gr

 
5 Σχόλια

Posted by στο Μαρτίου 31, 2010 in ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

 

ΑΠΟΨΕ…


« Τ Αγα κα Μεγλη Πμπτη,
ο
τ πντα καλς διαταξμενοι θεοι Πατρες,
λληλοδιαδχως κ τε τν θεων ποστλων, κα τν ερν Εαγγελων,
παραδεδκασιν μν τσσαρ τινα ορτζειν,
τν ερν Νιπτρα, τν μυστικν Δεπνον
(
δηλαδ τν παρδοσιν τν καθμς φρικτν Μυστηρων),
τν περφυ Προσευχν, κα τν Προδοσαν ατν
».


       

Το βράδυ της
ημέρας αυτής, που ήταν η προ των αζύμων ημέρα, δηλαδή παραμονή του Εβραϊκού
Πάσχα, ο Ιησούς δείπνησε στην πόλη με τους δώδεκα Μαθητές του. Ευλόγησε το ψωμί
και το κρασί και μ’ αυτό τον τρόπο παρέδωσε το
Mυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, η οποία θα τελείται στο διηνεκές ως η αέναη
παρουσία Του στην Εκκλησία
.

Αφού κάθισαν στο
τραπέζι του δείπνου, ο Κύριος θέλησε κατ’ αρχήν να ξεκαθαρίσει την υπόθεση του
προδότη μαθητή. Δεν ήταν δυνατόν να καθίσει ο
άνομος εκείνος μαζί τους στην παράδοση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας
,
πολλώ δε μάλλον να κοινωνήσει σε αυτό.

Λέγει λοιπόν «Εις εξ’ υμών παραδώσει
με, ο εσθίων μετ’ εμού» (Μάρκ.14:18, Ιωάν.13:22).
Τα λόγια αυτά έφεραν αναστάτωση στους
μαθητές. Δεν περίμεναν να ακούσουν τέτοια φοβερή αγγελία και άρχισαν να
διερωτώνται ποιος είναι αυτός. Ο αγαπημένος μαθητής Ιωάννης πέφτοντας στον
τράχηλο του Διδασκάλου ρώτησε εξ’ ονόματος όλων:
«Κύριε τις εστιν»; και ο Κύριος
απάντησε:
«Εκείνος εστιν ω εγώ βάψας το
ψωμίον επιδώσω» (Ιωάν.13:26).
Και βουτώντας
τεμάχιο άρτου στο φαγητό το έδωσε στον Ιούδα
. Αυτός το έφαγε και μετά από
αυτό
«εισήλθεν εις εκείνον ο Σατανάς»
(Ιωάν.13:27).

Ο
Ιησούς του είπε:
«ό ποιείς, ποίησον τάχιον» (Ιωάν.13:27). Ο προδότης μαθητής
έφυγε βιαστικά, απομακρυνθείς για πάντα από τη χορεία των μαθητών και από την
κοινωνία του Θείου Διδασκάλου
.
«Ην δε νύξ» προσθέτει ο
Ιωάννης
. «Νυξ πραγματική, τονίζει σύγχρονος συγγραφέας, αλλά και νυξ
πνευματική εν τη ψυχή του Ιούδα, εν η το φως του θείου Πνεύματος δια παντός
εσβέσθη».

Μετά
από αυτό ο Κύριος προέβη στη
σύσταση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.
Έλαβε
άρτο και αφού ευχαρίστησε έκοψε αυτόν σε τεμάχια και έδωκε στους μαθητές του
λέγοντας:
«Λάβετε, φάγετε, τούτο εστι το σώμα μου», το αληθινό το
πραγματικό,
«το υπέρ υμών διδόμενον» (Λουκ.22:19). Ύστερα πήρε το
ποτήριο της ευλογίας, που ήταν γεμάτο με οίνο και αφού ανέπεμψε ευχαριστήριο
δέηση στο Θεό Πατέρα έδωκε στους μαθητές Του λέγοντας:
«Πίετε εξ
αυτού πάντες΄ τούτο γαρ εστι το αίμα μου, το της Καινής Διαθήκης, το περί
πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών»
(Ματθ.26:28, Μάρκ.14:24).

 

Αφού
κοινώνησαν όλοι και έφαγαν, ο Κύριος μίλησε και απεύθυνε την
τελευταία
αποχαιρετιστήρια ομιλία Του στους Mαθητές Του
. Ο
Ευαγγελιστής Ιωάννης διασώζει στο Ευαγγέλιό Του ολόκληρη αυτή την εκτενή
ομιλία στα κεφάλαια 13-16. Ο τρόπος της ομιλίας προδίδει στον Κύριο δραματική
έκφραση.
Ως άνθρωπος μπροστά στο μαρτύριο, το οποίο γνωρίζει ως Θεός
αγωνιά και λυπάται
. Αρχίζει με το «Νυν εδοξάσθη ο υιός του ανθρώπου και ο Θεός
εδοξάσθη εν αυτώ»
(Ιωάν.13:31). Τα παθήματα που θα ακολουθήσουν και η ταπείνωση
θα είναι η δόξα του Υιού και συνάμα αυτή θα είναι η δόξα του Πατέρα. Οι
αλήθειες και οι ηθικές ιδέες της ομιλίας την καθιστούν πραγματικά μοναδική.
Η τρυφερότητα
προς τους μαθητές Του είναι έκδηλη, τους αποκαλεί «τεκνία»
. Κύριο
χαρακτηριστικό της ομιλίας είναι η προτροπή για ενότητα και αγάπη μεταξύ
των μαθητών και κατ’ επέκταση όλων των ανθρώπων
.
«Εντολήν
καινήν δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους»
(Ιωάν.13:3) και «Ειρήνην
αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν»
(Ιωάν.14:27).

Στη
συνέχεια ένιψε τα πόδια των Μαθητών του και το γεγονός αυτό της νίψεως των
ποδιών των Μαθητών από τον Κύριο λέγεται
στην εκκλησιαστική γλώσσα
«Νιπτήρ»
.
Ο Νιπτήρ μας διδάσκει ότι πρέπει να εκδηλώνουμε την αγάπη
μας προς τους άλλους ανθρώπους με ταπεινοφροσύνη
. Η
Εκκλησία, θέλοντας να μας δείξει τη σημασία του γεγονότος αυτού, όρισε την
ανάμνησή του την ημέρα αυτή.

Τότε,
ο Κύριος αποσύρεται στο
όρος των Ελαιών, όπου μόνος του προσεύχεται
γονατιστός
και ο ιδρώτας του σαν κόμβοι πηκτού αίματος, πέφτουν στη γη.
Προσεύχεται στον Ουράνιο Πατέρα για την ενότητα των μαθητών Του. Δεν εύχεται να
τους άρει από τον κόσμο, αλλά να τους διαφυλάξει από τον πονηρό και τα έργα
του. Είναι η περίφημη
αρχιερατική προσευχή του Κυρίου.

Μόλις
τελειώνει την προσευχή, φτάνει ο Ιούδας με τους στρατιώτες και πολύ όχλο. Αφού
φίλησε τον Κύριο στο πρόσωπο, τον παραδίδει.
Συλλαμβάνεται λοιπόν ο Ιησούς και
οδηγείται δεμένος στους Αρχιερείς Άννα και Καϊάφα
.
Οι Μαθητές
σκορπίζονται και
ο θερμόαιμος Πέτρος, που τον είχε ακολουθήσει μέχρι την
αρχιερατική αυλή,
τον αρνείται και αυτός λίγο πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις
φορές.

Ο
Κύριος οδηγείται μπροστά στο παράνομο συνέδριο και εξετάζεται για τους Μαθητές
του και τη διδασκαλία του. Εξορκίζεται στον Θεό να πει αν ο ίδιος είναι
πράγματι ο Χριστός και
λέγοντας την αλήθεια, κρίνεται ένοχος θανάτου, επειδή δήθεν
βλαστήμησε
.
Στη συνέχεια τον φτύνουν στο πρόσωπο, τον χαστουκίζουν και τον
εμπαίζουν με κάθε τρόπο όλη τη νύχτα μέχρι το πρωί.

xfe.gr

 
1 σχόλιο

Posted by στο Μαρτίου 31, 2010 in ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

 

ΤΗ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ…


« Τ Αγα κα Μεγλη Τρτη,
τς τν δκα Παρθνων παραβολς,
τς κ το ερο Εαγγελου,μνεαν ποιομεθα>>



Κατά
την Αγία και Μεγάλη Τρίτη τελούμε
την ανάμνηση της παραβολής των Δέκα Παρθένων.

Οι θείοι Πατέρες όρισαν την αγία αυτή ημέρα να θυμηθούμε μια από τις πιο
παραστατικές και διδακτικές παραβολές του Κυρίου μας.

Η
συνοδοιπορία με το Χριστό μας προς το Θείο Πάθος δεν θα πρέπει να είναι τυπική
και απλά συναισθηματική, αλλά να είναι
ολοκληρωτική συμμετοχή στην εν Χριστώ
πορεία και να συνοδεύεται από οντολογική αλλαγή του είναι μας
.

Η ενθύμηση της παραβολής των δέκα
παρθένων είναι μια άριστη πνευματική άσκηση για να μην διαφεύγει από τη σκέψη
μας η επερχόμενη μεγάλη, επιφανής και συνάμα φοβερή ημέρα της Δευτέρας
Παρουσίας του Κυρίου μας.

Οι
παρθένες είναι οι ψυχές μας και η προμήθεια λαδιού για το λυχνάρι είναι ο
επίγειος συνεχής αγώνας για να κάνουμε το θέλημα του Θεού
, να κάνουμε έργα ευποιίας, να
παραμερίζουμε από την ύπαρξή μας συνεχώς όλα εκείνα τα στοιχεία που είναι
παρείσακτα στη φύση μας και αντιστρατεύονται την πνευματική μας πρόοδο και
τελείωση.

Το λυχνάρι είναι η παρρησία μας μπροστά στο Θεό.

Οι
φρόνιμες παρθένες συμβολίζουν
τις αγαθής προαίρεσης ψυχές, οι οποίες
ζουν αδιάκοπα την λαχτάρα της ένωσής τους με το Νυμφίο της Εκκλησίας, τον σωτήρα
Χριστό.

Γι’ αυτό αγωνίζονται αέναα να αποκτούν αρετές και πνευματική προκοπή
και να περιθωριοποιούν όλα εκείνα τα στοιχεία, τα οποία αντιστρατεύονται την
ένωσή τους με το Θεό.

Οι μωρές παρθένες συμβολίζουν τις ράθυμες, αδιάφορες και εν
πολλοίς εχθρικά προς το Χριστό διατελούσες ψυχές
.
Είναι εκείνες οι
ψυχές οι οποίες απορροφημένες από την υλιστική ευδαιμονία, αδιαφορούν για την
πνευματική πρόοδο και την εν Χριστώ σωτηρία.

Η
Εκκλησία μας καλεί
να είμαστε έτοιμοι
για
να υποδεχθούμε , τον ουράνιο Νυμφίο, τον Κύριο Ιησού, ο Οποίος θα έρθει
αιφνιδίως
, είτε ειδικώς
κατά την στιγμή του θανάτου μας, είτε γενικώς κατά την Δευτέρα Παρουσία.

Επίσης
μας καλεί, φέρνοντας ενώπιόν μας την παραβολή των ταλάντων
να καλλιεργήσουμε
και να αυξήσουμε τα χαρίσματα που μας έδωσε ο Κύριος
.

xfe.gr

 
2 Σχόλια

Posted by στο Μαρτίου 30, 2010 in ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΙΩΝ


                         Ωσαννα ευλογημενος ο ερχομενος Κυριου…

Την
επόμενη ημέρα λαός πολύς που είχε έλθει στην Ιερουσαλήμ για την εορτή
του Πάσχα,  μόλις άκουσαν ότι έρχεται ο Ιησούς στην αγία πόλη, πήραν
στα χέρια του κλαδιά από φοίνικες και βγήκαν από την πόλη για να Τον
υποδεχθούν.

Και καθώς Τον έβλεπαν να εισέρχεται καθισμένος πάνω σ’ ένα πουλάρι, παραληρούσαν και με συγκίνηση κι ενθουσιασμό φώναζαν:

 «Ωσαννά, ευλογημένος είναι αυτός που έρχεται απεσταλμένος από τον Κύριο.

 Αυτός είναι ο ένδοξος βασιλιάς του Ισραήλ που περιμέναμε!».

 Έτσι εκπληρώθηκε η προφητεία του Ζαχαρίου που έλεγε:

 «Μη φοβάσαι, Ιερουσαλήμ, έρχεται ο βασιλιάς σου καθισμένος πάνω σ’ ένα πουλάρι».

Εν τω μεταξύ τα πλήθη όλο και αυξάνονταν.

 Οι Φαρισαίοι όμως βλέποντας τον ενθουσιασμό του πλήθους ερεθίστηκαν πολύ και σκέφθηκαν να συλλάβουν τον Κύριο το συντομότερο.

Πού όμως οφειλόταν ο μεγάλος ενθουσιασμός του πλήθους;

 Γιατί οι απλοί αυτοί άνθρωποι του λαού πανηγύριζαν ασυγκράτητα;

 Διότι πολλοί από αυτούς είχαν πληροφορηθεί ότι ο Κύριος είχε αναστήσει πριν από λίγες ημέρες τον Λάζαρο.

 Και μετέδιδαν την είδηση αυτή από στόμα σε στόμα.

 Θεωρούσαν ότι ο Ιησούς, αφού μπορούσε να αναστήσει έναν άνθρωπο, θα μπορούσε ασφαλώς να αναστήσει κι ένα έθνος.

 Το έθνος τους.

 Και
προϋπάντησαν τον Χριστό κρατώντας κλαδιά φοινίκων, που ήταν σύμβολα
νίκης, επειδή ακριβώς τον υποδέχονταν ως νικητή του θανάτου, και όπως
ήλπιζαν, νικητή των κατακτητών τους Ρωμαίων.

 Τον αναγνώριζαν ως βασιλέα του Ισραήλ, ως τον Μεσσία που περίμεναν.

 Γι’ αυτό κραύγαζαν στίχους του μεσσιακού Ψαλμού.

 Αλλά δυστυχώς δεν μπορούσαν να κατανοήσουν ότι ο Κύριος δεν ήταν εγκόσμιος βασιλεύς.

 Γι’ αυτό και σε λίγες μέρες τα συναισθήματά τους άλλαξαν τόσο ραγδαία.

 Και Τον σταύρωσαν.

Καθώς
εισερχόμαστε οι πιστοί στην ιερότερη εβδομάδα του χρόνου, την Μεγάλη
Εβδομάδα, ας υποδεχθούμε τον Κύριό μας ο Οποίος πορεύεται προς το
εκούσιο Πάθος.

 Μη μείνουμε όμως μόνο σε εξωτερικές συγκινήσεις καθώς θα Τον βλέπουμε οδυνώμενο στο σταυρό.

 Ούτε να μιμηθούμε τους όχλους της Ιερουσαλήμ στις μεταπτώσεις τους και την επιπολαιότητά τους.

 Αλλά να λατρεύσουμε τον Νυμφίο της Εκκλησίας μας με πίστη αταλάντευτη.

Κατανοώντας
ότι αυτός ο Κύριος που πάσχει για μας, που πεθαίνει για μας, είναι ο
Κύριος των κυριευόντων και βασιλεύς των βασιλευόντων.

 Κι ας Τον υποδεχθούμε ως Αρχηγό της ζωής μας και μόνιμο κατακτητή της καρδιάς μας.

 Πηγή:http://www.xfd.gr/

 
1 σχόλιο

Posted by στο Μαρτίου 28, 2010 in ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

 

ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΣΗΜΕΡΑ…


ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΙΜΑΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟ.

"Ο Ιησούς Χριστός όταν ανάστησε τον Λάζαρο, ζήτησε εις τους παριστάμενους να μετακινήσουν τον λίθο.

.
Το «παράδοξο» είναι πως, ως Θεός ο ίδιος, και ενώ ετοιμάζεται να αναστήσει ένα νεκρό,
τον Λάζαρο, ζητά την βοήθεια των ανθρώπων να μετακινήσουν τον λίθο που φράζει τον τάφο.

Δεν
θα μπορούσε να το πράξει μοναχός Του όντας Θεός και ενώ ετοιμάζεται να
επιτελέσει κάτι σπουδαιότερο, και δηλαδή την ανάσταση του Λαζάρου;

.
Ασφαλώς ναι. Εκείνο όμως που ζητά είναι και η προσπάθεια του ανθρώπου.

Ο Θεός ακούει και τις προσευχές και τα αιτήματα του ανθρώπου.

Αλλά θέλει να δει και προσπάθεια από τον τελευταίο.
.
Βάλε, του λέει, εσύ όσο μπορείς ως άνθρωπος

και Εγώ ο Ναζωραίος θα βάλω ΟΛΑ τα ΥΠΟΛΟΙΠΑ ως Θεός σου. "

ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ…

ΕΔΩ ΣΕ ΕΝΑ ΣΑΠΙΟ ΣΩΜΑ ΘΑ ΕΚΑΝΕ ΑΝΑΣΤΑΣΗ Η ΠΕΤΡΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ;
ΚΙ ΟΜΩΣ ΖΗΤΑΕΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ,
ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ Σ’ΑΥΤΟΝ,
ΖΗΤΑΕΙ ΤΗ ΣΥΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ,
ΓΙΑΤΙ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ ΘΕΛΕΙ ΣΥΜΕΤΟΧΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ,
ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ
ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΕΙΣ ΠΕΡΑΣ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ

Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΙ, ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΥΜΕ;


Αναγράφει
το «Ωρολόγιο»:
«Ο Λάζαρος ήταν φίλος του Χριστού και οι αδελφές του
Μάρθα και Μαρία που τον φιλοξένησαν πολλές φορές (Λουκ. ι΄, 38-40,
Ιωαν. ιβ΄, 1-3) στη Βηθανία κοντά στα Ιεροσόλυμα περίπου δύο μίλια.

Λίγες μέρες προ του πάθους του Κυρίου ασθένησε ο Λάζαρος και οι αδελφές
του ενημέρωσαν σχετικά τον Ιησού που τότε ήταν στη Γαλιλαία να τον
επισκεφθεί.
Ο Κύριος όμως επίτηδες καθυστέρησε μέχρι που πέθανε ο
Λάζαρος, οπότε είπε στους μαθητές του πάμε τώρα να τον ξυπνήσω.
Όταν
έφθασε στη Βηθανία παρηγόρησε τις αδελφές του Λάζαρου που ήταν
πεθαμένος τέσσερις μέρες και ζήτησε να δει το τάφο του.
Όταν έφθασε
στο μνημείο, δάκρυσε και διέταξε να βγάλουν την ταφόπλακα.
Τότε ύψωσε
τα μάτια του στον ουρανό, ευχαρίστησε τον Θεό και Πατέρα και με μεγάλη
φωνή είπε: Λάζαρε, βγες έξω. Αμέσως βγήκε έξω τυλιγμένος με τα σάβανα ο
τετραήμερος νεκρός μπροστά στο πλήθος που παρακολουθούσε και ο Ιησούς
ζήτησε να του λύσουν τα σάβανα και να πάει σπίτι του. (Ιωαν. ια΄,44)
Αρχαία
παράδοση λέγει ότι τότε ο Λάζαρος ήταν 30 χρονών και έζησε άλλα 30
χρόνια. Τελείωσε το επίγειο βίο του στην Κύπρο το έτος 63 και ό τάφος
του στην πόλη των Κιτιέων έγραφε:
«Λάζαρος ο τετραήμερος και φίλος του
Χριστού».

Το έτος 890 μετακομίσθηκε το ιερό λείψανό του στην
Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα Λέοντα το σοφό, ο οποίος συνέθεσε
τα ιδιόμελα στον εσπερινό του Λαζάρου: Κύριε, Λαζάρου θέλων τάφον
ιδείν, κλπ».
Χαρακτηριστικό της μετέπειτας ζωής του Λαζάρου λέγει η
παράδοση, ήταν ότι δεν γέλασε ποτέ παρά μια φορά μόνο όταν είδε κάποιο
να κλέβει μια γλάστρα και είπε την εξής φράση:
Το ένα χώμα κλέβει το
άλλο.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!


 
6 Σχόλια

Posted by στο Μαρτίου 27, 2010 in ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...