RSS

Category Archives: ΚΡΗΤΗ…ΤΑΞΙΔΙ,ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΚΡΗΤΗ, ΔΕΚΑΕΤΙΑ 1950. ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΓΕΝΝΟΥΣΑΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ…




 

Χρυσαυγη λοιπον-αφου ετσι το θελει, ετσι θα τη λεμε κι εμεις – ηταν η πρωτη σπουδαγμενη μαια που εεφτασε στη Κρητη στα μεσα της δεκαετιας του 1950.
Διοριστηκε στο Αρκαλοχωρι.Εμεινε καμποσα χρονια εκει και μετα μετατεθηκε στο Ζαρο.
Απο τη πρωτη μερα που βρεθηκε να ασκει τα καθηκοντα της στο μικρο τοτε και ταπεινο Αρκαλοχωρι, αρχισε να καταγραφει σε ενα μεγαλο βιβλιο τους τοκετους.
Το εχει ακομη, κειμηλιο μιας συναρπαστικης ζωης.
Οσες γυναικες γεννησαν εκεινα τα χρονια στα γυροχωρια ειναι εκει καταχωρημενες.
Σαν φωτογραφιες αρχειοθετημενες σε χρονολογικη ακολουθεια στο αλμπουμ της ζωης.





τουΝΙΚΟΥ ΨΙΛΑΚΗ
ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΗΣ ΑΛΥΣΙΔΑΣ Σ\Μ ΧΑΛΚΙΑΔΑΚΗ



Advertisements
 

ΚΡΗΤΗ »ΤΟ ΒΟΥΛΙΣΜΕΝΟ ΑΛΩΝΙ»


ΚΡΗΤΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ……


Λίγο πιο πέρα απ’ τους
«Κουμπέδες» Ηρακλείου, στους πρόποδες του Στρούμπουλα, δίπλα στον παλιό
εθνικό δρόμο, στο 14ο χιλιόμετρο προς το Ρέθυμνο, υπάρχει ένα μεγάλο
κυκλικό βύθισμα γνωστό με την ονομασία το
«Βουλισμένο αλώνι».


Το ασυνήθιστο τούτο βύθισμα
προκαλούσε πάντα τη δικαιολογημένη περιέργεια των περαστικών, γιατί ο
τόπος γύρω είναι τραχύς, σχεδόν αφιλόξενος, όλο πέτρες σκληρές και χώμα
λίγο.
Πότε, λοιπόν, αναρωτιόνταν, και για ποιο λόγο βούλιαξε
αυτό το κυκλικό κομμάτι του εδάφους; Και τ’ όνομα του έχει καμιά σχέση
με ό,τι εκφράζει η λέξη ή μήπως οφείλεται μονάχα στο σχήμα του; Οι
ειδικοί λένε πως πρόκειται για «δολίνη» που σχηματίστηκε από
«κατάρρευση υπόγειου σπηλαίου κατά το τεταρτογενές», μα οι άνθρωποι των
γύρω περιοχών υποστηρίζουν ότι πραγματικά σ’ αυτό το μέρος υπήρχε
κανονικό αλώνι που χάθηκε με τον αφέντη του.

Εκείνο το αλώνι άνθρωπος δεν το είδε, μα η παράδοση δεν επιτρέπει αμφιβολίες. Ας την ξαναζωντανέψαμε:

“Σε καιρούς περασμένους η
Κρήτη, χάρη στην εργατικότητα των ανθρώπων της, ήταν ένα καταπράσινο
περιβόλι. Κι εκεί ακόμη που σήμερα λογής-λογής αγκάθια και θάμνοι
αγριεύουν τον τόπο, τότε η φιλοπονία των Κρητικών έκανε τη γης να
παράγει όλα τα καλά του θεού.

Όσοι περιδιαβαίνουνε την
Κρητική ύπαιθρο βλέπουν και σήμερα, εδώ κι εκεί, αλώνια καταμόναχα σ’
ερημικές τοποθεσίες, σχεδόν ξεθεμελιωμένα, γεμάτα χόρτα και χώματα, μα
είναι βέβαιο ότι σε άλλες εποχές και ιδιαίτερα τα καλοκαίρια,
παρουσίαζαν εντελώς άλλη εικόνα.

Ένα τέτοιο μεγάλο αλώνι
βρισκόταν εκεί που είναι σήμερα το κυκλικό βύθισμα. Κι όπως γινόταν
παντού, στην αρχή κάθε καλοκαιριού ο νοικοκύρης του ερχόταν, το
καθάριζε, διόρθωνε κάθε ζημιά που είχε γίνει από την περασμένη χρονιά
και μ’ άλλα λόγια, το ετοίμαζε να δεχτεί την καινούργια σοδειά. Ύστερα
έφερνε τα θερισμένα στάχυα και οι θημωνιές φάνταζαν σαν τετράψηλοι
πύργοι. Μετά αλώνιζαν και κουβαλούσαν στο σπίτι, τον καρπό για τους
ανθρώπους και τ’ άχερα για τα ζώα.

Μια χρονιά η σοδειά ήταν τόσο
πλούσια που και τα πιο άγονα χωράφια καρποφόρησαν. Τι καρποί, θεέ μου,
εκείνη τη χρονιά! Φαίνεται πως γι’ αυτήν έγραψε ο Κωστής Φραγκούλης
τους παρακάτω στίχους:

«Ήθελα και να
πρόβαινες……… να δεις μαγεροψήματα, λινάργια μεστωμένα, κριθάργια
μεσσαρίτικα και στάργια μαυραγάνια που κυματούν σα θάλασσα πλατειά στο
καψοβόρι. Να δεις θερίστρες όμορφες του δραπανιού τεχνίτρες να
τραγουδούν ολόδρωτες στου θέρου το λιοπύρι, το πρόσωπο ντως ν’ ανομπρεί
να φέγγει μεσ’ στον ήλιο. Να δεις και νιους στιμονερούς και
μαυρομουστακάτους, να περμαζώνουν τσ’ αγκαλιές, να δένουν τα δεμάτια
και λόγια ανεγνριστικά να λένε στσι θερίστρες κι αυτές να χαχαρίζουνε
κι ο κόπος να ξεχνιέται. Να ‘ρθεις στ’ αλωνοχώραφα να δεις και να
θαμάξεις σαν τσ’ εκκλησές οι θεμωνιές με τα καμπαναργιά ντως.

Να πεις σπολλάτη του
ζευγα και βίβα του ρεσπέρη, που δεν οκνεύγει ολοχρονίς να καλλουργά,

να
σπέρνει και θρέφει με τσι κόπους του και κυβερνά τσ’ ανθρώπους.

Κι οντέ
κινού και ζέφνουσι τα ζούμπερα στ’ αλώνι και βάλουν το θολόσυρο το
μαυροθαλασσίτη ν’ ακούσεις γέλια και χαρές από γιαλό σ’ αόρι!

Κι άμα
λιχνούνε τον καρπό, για χάζι να σιμώσεις πατουλιές τσ’ αλωνάρηδες να
δεις με το θρινάκι π’ αντιφεγγίζει ολόχρυσο στον πάσα ‘νους τη χέρα,
παρέκει τσι νοικοκερές, συν δυο, συν τρεις στο γύρο, να κάθουνται
ανεκούρκουβα το σόδι ν’ ανετάσσουν, με τα βολιστροκόσκινα, που λες
φανίστηκέ σον, πως βολιστρίζουν μάλαμα, κι ασήμι κοσκινούνε.

Κι απήτις
ξεβγοδώσουνε, σειρά στσ’ ακρογιαλίσκους, σκυφτοί, θεοσεβούμενοι, σαν
οντέ βγάνουν τ’ άγια κινούνε μικρομέγαλοι και κάνουν το σταυρό ντως,
άπου τα βλόησε ο Χριστός με τη δεξά ντον χέρα…».

Τέτοια χρονιά σαν εκείνη δεν
ξανάγινε! Ο νοικοκύρης του μεγάλου αλωνιού δεν είχε ησυχία, θα
προλάβαινε ν’ αλωνίσει τόσα σπαρμένα; θα προλάβαινε να μεταφέρει τ’
άχερα και τον καρπό στο σπίτι του; Ο καιρός ήταν καλός, μα ίσαμε πότε;
Και ποιος μπορούσε να μη βιάζεται, όταν μια ξαφνική μπόρα θα κατάστρεφε
τους κόπους ολόκληρης χρονιάς; Δικαιολογημένα, λοιπόν, ο νοικοκύρης
έ6αζε τα βόδια στ’ αλώνι νωρίτερα απ’ ότι συνηθιζόταν και τα σκολούσε
άμα ο ήλιος χαμήλωνε στη δύση του. Να μπορούσε να ‘κανε τη νύχτα μέρα…

Με τέτοια βιασύνη ξημέρωσε του
προφήτη Ηλία. Μεγάλη μέρα, γιορτινή. Κανείς δεν έπρεπε να δουλεύει. Ο
μεγάλος προφήτης έπρεπε να τιμηθεί. Μα ο νοικοκύρης του μεγάλου αλωνιού
δεν μπορούσε να χάσει μια ολόκληρη μέρα.

Θα πάμε στ’ αλώνι! Είπε στη γυναίκα και στη κόρη του με τόνο που δεν σήκωνε αντίρρηση.

Τέθοια μέρα; θα μας κάψει ο άγιος! τόλμησε να ξεστομίσει η γυναίκα.

Οι άγιοι έχουν άλλες δουλειές, ξανάπε εκείνος και τις υποχρέωσε να πάνε στ’ αλώνι…

Εκείνα τα χρόνια η ζωή –
γεωργική ή κτηνοτροφική – εξαρτιόταν στο μεγαλύτερο μέρος της από τις
καιρικές συνθήκες. Αν ήταν ξηρασία, αν έκανε παγωνιές την άνοιξη, αν
έκανε πλημμύρες κλπ. η σοδειά μπορούσε να καταστραφεί κι ο κόσμος να
πεινάσει. Έτσι, οι προγονοί μας, αφού οι ίδιοι δεν μπορούσαν ν’
αντιμετωπίσουν τη φύση με τις δικές τους δυνάμεις, στράφηκαν στην
ανώτερη δύναμη, στο θεό. Γίνηκαν θεοφοβούμενοι, τηρούσαν με
σχολαστικότητα όσα η Εκκλησία και η κοινή συνείδηση παράγγελνε κι
έλπιζαν ότι μ’ όλα αυτά θα είχαν την «άνω βοήθεια».

Τις «σκολάδες», δηλαδή τις
μεγάλες γιορτές, δεν έπρεπε με κανένα τρόπο να δουλεύουν, γιατί οι
άγιοι δεν το ‘θελαν. Υπήρχαν όμως και κάποιες μέρες αιχμής, όπως θα τις
ονομάζαμε σήμερα για τις γεωργικές εργασίες. Τέτοιες ήσαν οι μέρες του
θέρους και του τρύγου. Οι δουλειές τότε έπρεπε να γίνουν γρήγορα, γιατί
με μια ξαφνική βροχή, μπορούσαν να χαθούν οι κόποι και οι ελπίδες της
χρονιάς.

Έτσι μερικοί σ’ αυτές τις μέρες, δεν τηρούσαν τις θρησκευτικές αργίες, όπως το έκαναν τον υπόλοιπο καιρό.

Μα ας ξαναγυρίσουμε στην
ιστορία μας: Σαν έφτασαν στ’ αλώνι, ο νοικύρης κι η γυναίκα του έζεψαν
τα βόδια, κάθισε πάνω στο θολόσυρο η μοναχοκόρη τους κι άρχισαν ν’
αλωνίζουν. Η φωνή της τραγουδιστή αντήχησε τριγύρω:

«Γύρω γεια τωνε κι όλα τ’ άχερα δικά ντωνε…».

Εκείνοι έβαζαν δεμάτια κι ανασήκωναν τα στάχυα. Τριγύρω δεν φαινότανε κανείς.

— Τέθοια μέρα να δουλεύομε! ψιθύρισε η γυναίκα με συντριβή.

«Γύρω γεια τωνε κι όλα τ’ άχερα»
ξανάρχισε η κόρη, όμως προτού ολοκληρώσει το δίστιχο, φοβερός κρότος
ακούστηκε. Τρομαγμένοι κοίταξαν γύρω, μα δεν πρόλαβαν να κινηθούν.

Τ’ αλώνι Βούλιαξε παίρνοντας τους, ανθρώπους και ζώα, στ’ άπατα βάθη
της γης! Ο προφήτης τιμώρησε σκληρά αυτούς που δεν σεβάστηκαν τη μέρα
του!

Μερικοί λένε πως ο νοικοκύρης τ’ αλωνιού ήταν παπάς και δεν λειτούργησε την άγια μέρα, μόνο έτρεξε στ’ αλώνι…

Ποιος ξέρει….

Κάθε χρονιά, στις 20
Ιουλίου ακούγονται καθαρά το τρίξιμο που κάνουν τα στάχυα, καθώς
ανακατεύονται από το νοικοκύρη και τη γυναίκα του και το τραγούδι της
κόρης «γύρω γεια τωνε……

Αν δεν τ’ ακούσετε, όσοι πάτε,
μπορεί να φταίει ο ήχος από τα λογής λογής τροχοφόρα που χάλασαν τους
παλιούς ήχους κι έδιωξαν όλα όσα οι θρύλοι έφερναν στην καρδιά και στ’
αυτιά των ανθρώπων.

Μπορεί ακόμη κι η ίδια η καρδιά μας να μην είναι άξια ν’ ακούσει τις μυστικές φωνές των θρύλων…………………….

 

    

ΠΗΓΗ =http://kritikoi.gr/smap.php

 

ΚΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΟΥΔΟΥΜΑ. ΝΟΤΙΑ ΚΡΗΤΗ


ΜΙΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΟΜΟΡΦΟ ΜΗΝΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ!!!!

Ι.Μ.ΚΟΥΔΟΥΜΑ

Η Ιερά Μονή Κουδουμά βρίσκετε στον νότιο μέρος του
μεγαλύτερου νομού της Κρήτης το Ηράκλειο. Από την πόλη του Ηρακλείου απέχει 70
χλ και από το τελευταίο χωριό που συναντάμε για το μοναστήρι τις Στέρνες,
απέχει 24 χλ. Ο δρόμος μπορεί να σας φανεί λίγο δύσκολος αλλά πραγματικά αξίζει
να επισκεφτεί κανείς αυτό το ιστορικό και πανέμορφο Μοναστήρι του τόπου μας,
άλλωστε και γι’ αυτό όσοι το επισκέπτονται για πρώτη φορά, το ονομάζουν το Άγιο
όρος της Κρήτης και το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των ανθρώπων κάνουν τάμα να
τους αξιώνει ο Θεός να βρίσκονται εκεί τουλάχιστον τις δύο φορές του χρόνου
όπου εορτάζει, στις 10 Ιουλίου που είναι η εορτή των Αγίων Πατέρων Παρθενίου
και Ευμενίου, κτήτορες και προστάτες του Μοναστηριού και στις 15 Αυγούστου
εορτή τις Κοιμήσεως της Θεοτόκου όπου και ονομάζετε η Μονή.


Αξίζει να σημειωθεί ότι καθ’ όλη την διάρκεια του καλοκαιριού πάρα πολλοί
πιστοί κατεβαίνουν στον Κουδουμά με τα πόδια , ως ένδειξη αγάπης προς την
Παναγία για την προστασία της στα προβλήματα τους.



Η Μονή Κουδουμά αποτελεί μία
από τις παλαιότερες μονές στις νότιες ακτές της κεντρικής Κρήτης.
Η θέση της είναι στα νότια της κορυφής Κόφινας (1.231 μ.) , κοντά σε όρμο,
δυτικά από το ακρωτήριο Μάρτελο. Η πρόσβαση είναι δύσκολη. Απέχει 40 μέτρα από τη θάλασσα.
Υπάγεται στο Δημοτικό διαμέρισμα Στερνών Ηρακλείου και
απογράφηκαν 20 άτομα το 2001.


Ο ναός είναι καθιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Το ιερό βήμα βρίσκεται
μέσα σε μικρό σπήλαιο. Το μοναστήρι είναι κοινοβιακό και οι περισσότεροι
μοναχοί διαμένουν σε σπήλαια στην περιοχή. Στο σπήλαιο του Αγίου Αντωνίου
υπάρχει και ομώνυμο εκκλησάκι. Οι ακολουθίες στη Μονή τελούνται σύμφωνα με το
τυπικό του Αγίου Όρους.

Eδω βαφτισα  τον πρωτο μου γιο.


Εχει πολλες απομονομενες παραλιες

Δυτικα της μονης βρησκετε ο οικισμος Αι’Γιαννης, ενας υπεροχος και παρθενος τοπος, ιδανικος για διακοπες.
Εκει προσπαθουμε καθε χρονο να περναμε μερικες μερες.
ΑΠΟ ΨΗΛΑ…

Η παραλια μας

Μια αλλη οψη…

Αυτη τη θεα δεν τη χορταινω 20 χρονια τωρα…

                                                                                                                                                                  ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…..

 

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΚΡΗΤΗ <>



Το  «Φάλι  της  Κρήτης » 


        

        Στην  είσοδο  του  χωριού 
δίπλα  στον  κεντρικό  δρόμο,  που  οδηγεί  από  το  Ηράκλειο  στη  Μεσαρά, 
βρίσκεται  κτισμένος  πάνω  σε  βράχο  ο  ναός  του  Προφήτη  Ηλία. Ο 
βράχος  αυτός  ήταν  διπλάσιος,  αλλά  χωρίστηκε  στη  μέση  και  κατέπεσε 
πριν  από  100  περίπου  χρόνια.  Βρίσκεται  στη  μέση  της  Κρήτης  και 
κατά  μήκος  και  κατά  πλάτος (φάλι  της  Κρήτης
)

    Αυτό  προκύπτει  από  τα 
λεγόμενα  της  παρακάτω  παράδοσης : …Ξεκίνησαν  δυο  παπάδες  ο  ένας  από 
τη  Σητεία  κι  ο  άλλος από  τα  Χανιά  για  να  μοιράσουνε  την  Κρήτη.
Αφού  περπάτησαν  αρκετά  συναντήθηκαν  στην  Αγία  Βαρβάρα. 
Κατακουρασμένοι  και  ιδρωμένοι,  όπως  ήταν  από  την  πεζοπορία,  κάθισαν 
να  ξεκουραστούν.  Τότε  έβγαλε  ο  ένας  παπάς  το  καλυμμαύχι  του  το 
πέταξε  κατά γης  και  είπε:
«Επαέ  είναι  το  κέντρο  της  Κρήτης,  επαέ 
είναι  το  φάλι  της  Κρήτης,  επαέ  βάνω  κι  εγώ  το  σύνορο»
.




Η  εκκλησία  του  Προφήτη  Ηλία  πάνω  σε  βράχο,  στην  είσοδο  του  χωριού  


                                                                     


 (Το  κέντρο  της  Κρήτης)

   Και  το 
καλυμμαύχι  του  παπά  έγινε  βράχος  μεγάλος, σύνορο  σταθερό στην  είσοδο 
του  χωριού,  που  ορίζει  το  κέντρο  της  Κρήτης. Και  πάνω  του  κτίστηκε 
το  εκκλησάκι  του  Προφήτη  Ηλία,  για  να  μην  μπορέσει  κανείς  ποτέ  να 
χαλάσει  αυτό  το  σύνορο…. Αυτό  λέει  η  παράδοση,  αυτό  παίρνουμε  κι 
εμείς  σαν  σωστό.  Είμαστε  λοιπόν  το 
«φάλι»  της  Κρήτης.   

   Το  ναό 
του  Προφήτη  Ηλία  ανοικοδόμησε  ο  κ. 
Αλέξ.  Σακλαμπάνης  κατά  το  έτος 
1933  και  από  τότε  κάθε  χρόνο  στις  20  Ιουλίου  γίνεται  πανηγύρι.


                            

        
 «Της  Γριάς  το  Τυρί  και  ο  Βότυρος»

    Βόρεια 
του  χωριού  και  σε  απόσταση  περίπου  1,5  χιλιομέτρου,  υπάρχει  ένας 
βράχος  μεγάλου  μεγέθους  τον  οποίο  οι  ντόπιοι  κάτοικοι  αποκαλούν 
«Βότυρο».  Στην  κορυφή  του  βράχου  βρίσκεται  μια 
πυροσιά (παραστιά).  Ο  βράχος 
αυτός  είναι  απρόσιτος  και  μόνο  απ’  το  δυτικό  μέρος  μπορεί  κανείς 
ν’  ανεβεί  στην  κορυφή  του.



 Ο  μεγάλος  βράχος  αποκαλούμενος  «ΒΟΤΥΡΟΣ»

    Όπως 
αναφέρει  η  παράδοση,  στο  μέρος  αυτό  μια  γριά  έβοσκε  το  κοπάδι  της 
και  στην  κορυφή  του  βράχου  έστηνε  το  καζάνι  της  και  τυροκομούσε.
Το  μήνα  Φλεβάρη  κάποιας  χρονιάς  έκανε  τόσες  πολλές  κακοκαιρίες,  που 
η  γριά  είχε  απηυδήσει,  και  στις  28,  τελευταία  μέρα  του  Φλεβάρη, 
είπε  το  εξής :
« Μας  φεύγεις  Κουτσοφλέβαρε  και  θα  γλιτώσομε  από  τα 
κακά  που  μας  προξενείς  κάθε  μέρα »
.  Αλλά  ο  Φλεβάρης  θύμωσε  με  τα 
λόγια  της  γριάς  και  ζήτησε  να  του  δοθεί  μια  επιπλέον  ημέρα.  Αφού 
του  δόθηκε   μια  μέρα  παραπάνω,  έκαμε  τόση  κακοκαιρία,  που  για  να 
γλιτώσει  η  γριά  μπήκε  κάτω  από  το  βράχο  κι  εκεί 
«τα  κακάρωσε».
Από  τότε  έμειναν  τα  πρόβατά  της  έρημα,  καθώς  και  τα  τυριά  της  
και  μεταμορφώθηκαν  σε  βράχους  σκορπισμένους  εδώ  κι  εκεί.  Πολλοί  απ’ 
αυτούς  τους  βράχους,  άλλοι  μικροί  κι  άλλοι  μεγάλοι,  έχουν  σχήμα 
τυριού  και  γι’  αυτό  η  τοποθεσία  ονομάζεται 
«Της  γριάς  το  τυρί»  ή 
«πίτες  της  γριάς» 
και  ο  μεγάλος  βράχος 
«Βότυρος ».

 


 « Οι  πίτες  της  γριάς  ή  τα  τυριά  της  γριάς»


ΠΗΓΗ  :: 12/ΘΕΣΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ::

 

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΚΡΗΤΗ -ΛΙΜΝΗ ΚΟΥΡΝΑ-


 Ενα οδοιπορικο στα υπεροχα μερη της Κρητης, στην ιστορια και στις παραδοσεις της.


Η Λίμνη Κουρνά

Μόλις 2,5 χιλιόμετρα μετά την Γεωργιούπολη
, βρίσκεται η λίμνη Κουρνά . Παλιά ονομαζόταν «Κορησία» η
οποία ονομασία πιστεύεται ότι πάρθηκε από τον λατρευτικό ναό
που υπήρχε στις όχθες προς τιμήν της Κορησίας Αθηνάς όπως
αναφέρει ο Στέφανος Βυζάντιος
. Ο ναός ονομάζονταν «Είς Ίππον
και Κόρην» . Σύμφωνα με μελέτες από κεί πρέπει να πάρθηκε
και το όνομα «Ιπποκορώνιο» και υποστηρίζεται ότι υπήρχε και
αρχαία πόλη ονομαζόμενη Ιπποκορώνιο και τοποθετείται σε αυτό
το χώρο σημερινή ονομασία έχει ειπωθεί ως «Αποκόρωνας».  Η
ονομασία όμως «Κουρνά»
προέρχεται από την αραβική λέξη «κουρνά» που σημαίνει «λίμνη»
ή «λουτήρα». Άλλοι πιστεύουν ότι η ονομασία της λίμνης πάρθηκε
από την ελληνική λέξη «κρουνός» που σημαίνει «βρύση» μια και
υπάρχει στο νότιο μέρος της λίμνης η πηγή ή το Αμάτι της λίμνης
όπως λέγεται ……
Ιδιαίτερη φυσική ομορφιά , απέραντη μοναδικότητα υδρόβιων
πουλιών και εντόμων . Ανάμεσα στα Χανιά και στο Ρέθυμνο ,
κάτω από τον ίσκιο της Μαδάρας , σε έκταση περίπου 14 στρέμματα
και περιφέρεια σχεδόν 3,5 χιλιόμετρα, δεσπόζει αυτή η ξεχωριστή
ομορφιά της Κρήτης . Η Λίμνη Κουρνά είναι μια από τις πολύ
ενδιαφέρουσες λίμνες με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην υδρόβια
πανίδα , που συντηρεί κυρίως τον Χειμώνα , τον πληθυσμό αρκετών
αποδημητικών παρυδάτιων και υδρόβιων πτηνών.
Μέσα σε ένα τοπίο , περιτριγυρισμένο από βουνά θαρρείς κι
η φύση έβαλε όλη της την ομορφιά σε ένα μέρος μαζεμένη , για
να μη μπορεί να το εξηγήσει ο ανθρώπινος νους…. Όποιος δεν
μπόρεσε ακόμα να θαυμάσει
το μεγαλείο της φύσης σε αυτόν εδώ το τόπο δεν μπορεί να φανταστεί
το φυσικό μεγαλείο που κρύβει το Κρητικό τοπίο .
Καθισμένος σε μια άκρη της λίμνης , καθώς τα μάτια σου παρατηρούν
τον άνεμο να χαϊδεύει τα νερά της  , λές και είσαι σε ένα
πλοίο , και νιώθεις ότι ταξιδεύεις , ότι κινείσαι , μέχρι
και που κουνάς το κεφάλι σου , συνειδητοποιώντας ότι είσαι
σταθερός στη θέση σου , ενώ μπορείς ξανά και ξανά να αφεθείς
στην ηρεμία της λίμνης και να ξανανιώσεις το συναίσθημα της
πλήρης γαλήνευσης. Οι σκέψεις σου σε συνεπαίρνουν και θαρρείς
ότι έχεις την ελπίδα να ζήσεις από κοντά και να ξαναζωντανέψει
ο Θρύλος μπροστά στα μάτια σου .. Άραγε αυτός ο θρύλος υπήρχε;
Ή μήπως οι άνθρωποι θέλησαν να τον δημιουργήσουν για να επεξηγήσουν
ίσως κάποια ανεξήγητα φαινόμενα ;
Ένας Θρύλος που εξιστορεί για τη βασιλοπούλα που έγινε νεράιδα
και χάθηκε για πάντα σε μια λιμνοθάλασσα όπως ήτανε άλλωστε
η «προσταγή» της ….
Κάποτε λοιπόν στο μέρος που υπάρχει σήμερα η λίμνη Κουρνά
, υπήρχε μία ολόκληρη πολιτεία . Οι άνθρωποι ζούσαν στα χρόνια
εκείνα ευτυχισμένοι και χαρούμενοι. Τα σπίτια τους έμοιαζαν
με αρχοντικά , τα γέλια των παιδιών και τα τραγούδια των νέων
ακούγονταν στις πλατείες και στους δρόμους. Μια πεντάμορφη
κοπέλα ζούσε σε εκείνο το χωριό. Το χωριό την είχε σε καμάρι
του , μια και όμοιά της δεν υπήρχε πουθενά . Είχε μία παράξενη
έλξη επάνω της , έλεγες ότι ίσως και να ήταν η ίδια η θεά
της ομορφιάς .
Πολλοί είχαν μάθει γι αυτή την όμορφη κόρη και θέλησαν να
τη γνωρίσουν , να τη χαιρετήσουν , και να θαυμάσουν από κοντά
την ομορφιά που δεν μπορούσαν τα χείλη να πούνε με λόγια .
Μα το παράξενο ήταν , όποιος γνώριζε αυτή τη πανώρια κόρη
, λησμονούσε το τόπο του , λησμονούσε τη καταγωγή του , λησμονούσε
τους φίλους και τους γονείς του , και θεωρούτανε μαγεμένος
από δαύτη την ομορφιά .
Κάποτε η κόρη θέλησε να ταξιδέψει , και να γνωρίσει κι άλλους
τόπους , κι άλλα μέρη. Όλο το χωριό βυθίστηκε στο πένθος λέγοντας
της να μείνει , μα η κόρη δεν δέχτηκε . Τους υποσχέθηκε όμως
ότι θα γυρίσει σύντομα κοντά τους .

Οι κάτοικοι όμως δεν την
πίστεψαν κι έτσι αποφάσισαν να τη συνοδέψει κάποιος για να
πάρουν μετά το δρόμο του γυρισμού μαζί. Έτσι κι έγινε .
Έφτασε λοιπόν η μέρα του αποχωρισμού και όλοι οι κάτοικοι
μαζεύτηκαν για να χαιρετήσουν τη πανώρια κόρη .
Ήρθε η ώρα κι η στιγμή που η πανώρια κόρη μαζί με ένα κάτοικο
του χωριού είχαν ετοιμαστεί για το μεγάλο ταξίδι .

Βάδιζαν
αργά στο δρόμο αμίλητοι , ενώ η κόρη παρατηρούσε με μανία
και θαυμασμό τις ομορφιές που έβλεπε για πρώτη φορά . Λίγο
πιο έξω από το χωριό , ήταν μια πηγή . Αποφάσισαν να καθίσουν
να ξεκουραστούν , μια και ο δρόμος ήταν ανηφορικός και δύσκολος
. Ο γέρος συνοδός της σηκώθηκε κάποια στιγμή και της πρότεινε
να συνεχίσουν αλλά η κόρη τον παρακάλεσε να καθίσουν λίγο
για να προλάβει να πλυθεί και να χτενιστεί .
 Η κόρη άρχισε να ξεπλέκει τα κατάξανθα μαλλιά της . Μα έτσι
καθώς τα ξέπλεξε και χύθηκαν πάνω στους ώμους της στο φώς
, θαρρείς πως έπεσε χρυσάφι στα μάτια του γέρου συνοδού της
. Τα μάτια του θόλωσαν και άρχισε να β
λέπει την πανώρια κόρη
με «κακό μάτι» . Ένα μάτι όχι αγάπης και καλοσύνης όπως έκανε
άλλες φορές , αλλά ένα μάτι ύπουλο , σαν θηρίο ανήμερο
που
ήταν έτοιμο να τη κατασπαράξει .

Η κόρη φοβήθηκε με την αντίδραση του γέρου συνοδού της και
πριν προλάβει να την πλησιάσει και να κινηθεί προς το μέρος
της , η πανώρια κόρη άρχισε να φωνάζει με κλάματα και λυγμούς
είπε σπαραχτικά :

«Βούλα και βουλόλιμνα κι εγώ στοιχειό στη λίμνη»

Τη στιγμή εκείνη όλος ο τόπος βούλιαξε κι έγινε λίμνη . Ενώ
η κόρη έγινε νεράιδα . Κάποιοι , λένε ότι την έχουν δει ,
στη μέση της λίμνης , να πλένεται να λούζεται δίπλα σε μια
πηγή. Άλλοι λένε πως όποιος πιστεύει στο Θρύλο μπορεί και
τη βλέπει και νύχτα , να γλιστράει στα γυάλινα νερά , να κολυμπάει
να λούζει τα κατάξανθα μαλλιά της , να πλημμυρίζουν τα νερά
της λίμνης με φώς ……….
Μονάχα όταν ο άνεμος φουσκώνει τα νερά της λίμνης , και γίνονται
ορμητικά και άγρια τότε μόνο η κόρη κάθεται στα βαθιά και
πλέκει , γνέθει , υφαίνει στον αργαλειό της , σιγομιλάει μόνη
της , τραγουδάει περίλυπα τραγούδια , πολλές φορές κλαίει
για την μοίρα που διάλεξε η ίδια ……..
Πολλές φορές οι κάτοικοι , βλέπουν πάνω στη λίμνη σαν να πέφτουν
στάλες βροχής , χωρίς να βρέχει …. Λένε πως είναι τα δάκρυα
της νεράιδας …… Ποιος ξέρει όμως άραγε…..

ΠΗΓΗ= KRITIKOI.GR Για τους Κρητικούς όλου του κόσμου – Μαντινάδες – Ριζίτικα – Ήθη & Έθιμα – Παραδόσεις της Κρήτης