RSS

Category Archives: ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

ΝΑ ΞΑΝΑΓΙΝΟΥΜΕ ΦΤΩΧΟΙ…


Του Γιάννη
Ξανθούλη*

"Να
ξαναγίνουμε φτωχοί. Όπως ήμασταν πάντα. Όπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών
που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες.
Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να
καθίσει ΟΛΗ η ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό
-όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό- ενώ η γάτα και
ο σκύλος περίμεναν στωικά να ‘ρθει η σειρά τους …

Να ξαναγίνουμε
φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν
μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να
γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και
οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ’ τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος
της λειτουργίας και του μνημόσυνου.

Να ξαναγίνουμε φτωχοί
πλην τίμιοι, χωρίς
κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία.

Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος
και παχυσαρκίας.

Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να
ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της
«γυναίκας της Πίνδου».

 Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να
ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ.

Να
ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα βόρεια)
που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας.

Να ξετρελαθούμε από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα
κινητά τηλέφωνα που κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής.

Να σκάψουμε
στις αυλές -όσοι έχουν αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για
να ασπρίζουμε τα δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία.

Να βρούμε
πάλι τη σημασία του χώματος καταργώντας
το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος
πολιτισμού.

Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι
ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Έθνους.

Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας
το βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί
την πάνδημη και πολυμορφική λέξη
«ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από
εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με
«κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον
καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας .
Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα δίνουμε
του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα πουκάμισα,
καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες.

Να απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην
φτωχούς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα.

Στη θέση του να
φυτευτούν λαχανικά ή και οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των
μανάβηδων. Κάποτε ο μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά
καλλωπιστικά των κήπων μας
.
Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ’ τον Μεγαλέξανδρο, από τον
Μιλτιάδη, τον Αριστείδη
και προφανώς απ’ τον… Αλκιβιάδη, πράγμα που
σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ
μάρκετ και κοσμηματοπωλείων. Κανένας δισταγμός.

Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και κόψ’
τους τα χέρια ή και τα αχαμνά. Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας
ψυχοπάθεια …

ΠΟΤΕ κανένας Έλληνας δεν έγινε
σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι
που μου διαφεύγουν. Απ’ τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την
πατήσαμε. Σταματήστε το
«ντόπινγκ» με το τσουλαριό
των λαϊκών ασματομουλάρων.
ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ
ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ
, κύριοι
καναλάρχες της πλάκας;

Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο τόπος απ’ τους εκφραστές του
τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα;

 ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις
ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη
Συγγρού;
Ποιος θα καθαρίσει τη Συγγρού απ’ το αίσχος της καψουρικής
ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν άλλες
υποχρεώσεις …

Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη
έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα
για τριτοκοσμικούς.
Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής
σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των
λατρεμένων ραδικιών.
Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να
φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού.
Το ξέρω πως
είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την
όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ.
Μια
δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει …

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας."

ΞΑΝΘΟΥΛΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
O Γιάννης Ξανθούλης γεννήθηκε το 1947 στην Aλεξανδρούπολη (από γονείς πρόσφυγες
από την Ανατολική Θράκη). Σπούδασε δημοσιογραφία και σχέδιο. Aπό το 1969
εργάζεται ως δημοσιογράφος και χρονογράφος σε εφημερίδες, περιοδικά και
ραδιόφωνο. Aσχολήθηκε με το παιδικό θέατρο. Έγραψε και εικονογράφησε παιδικά
βιβλία. Σατιρικά κείμενα και θεατρικά έργα του -περισσότερα από τριάντα-
παρουσιάστηκαν στο ελληνικό θέατρο. Tο 1981 εκδόθηκε το πρώτο του μυθιστόρημα,
O Mεγάλος Θανατικός. Aκολούθησαν: Oικογένεια Mπες-Bγες (1982), Tο καλοκαίρι που
χάθηκε στο χειμώνα (1984), O Σόουμαν δε θά ‘ρθει απόψε (1985), Tο πεθαμένο
λικέρ (1987), O χάρτινος Σεπτέμβρης της καρδιάς μας (1989), Tο ροζ που δεν
ξέχασα (1991), H εποχή των καφέδων (1992), H Δευτέρα των αθώων (1994) και Tο
τρένο με τις φράουλες (1996). Έργα του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αγγλικά,
δανέζικα, γερμανικά, ισπανικά, ιαπωνικά, ολλανδικά.

 
2 Σχόλια

Posted by στο Μαΐου 6, 2010 in ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

 

ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΟΠΟ ΣΟΥ!!


Ξέρεις τι θα πει να έχεις την απόλυτη μοναξιά, την πείνα και την έχθρα
απέναντί σου; Να νιώθεις το κοφτερό μαχαίρι να σκαλίζει την αγιάτρευτη
πληγή σου, σα που τραγουδούσε η Άννα Βαγενά στο ρόλο της Ελένης, ενός
κατατρεγμένου κοριτσιού, στα θρυλικά «Κόκκινα Φανάρια» του Γαλανού;


«Μοναξιά.


Κι η θύμησή σου μαχαιριά


μες την πληγή μου.


Ερημιά.


Γυαλιά σπασμένα στην καρδιά


η φυλακή μου


Ερημιά κι απόγνωση·


πέθανε η ελπίδα μου,


ρήμαξε η ζωή μου.


Βούρκωσε η θύμηση,


το μαχαίρι μάτωσε


την παλιά πληγή μου.»


Κι όσο τα σκεφτόμουνα αυτά, ντριιιν, ο Γιάννης από Ηράκλειο. Αντί για καλημέρα έμπηξε τις φωνές.


– Γράψε.


– Τι να γράψω;


– Πήγα το πρωί στο φούρνο, κι ήμασταν, πέντε νοματαίοι ουρά. Όχι καλοταϊσμένοι, μισοχορτάτοι.


– Λοιπόν;


– Είπα· γράφε. Αγρίεψε πάλι, και συνέχισε. Όταν άπλωνα το χέρι να πάρω
τη μιάμιση φρατζόλα που μου επιτρέπει η σύνταξη να αγοράζω, να σου ένας
κακομοίρης ρακένδυτος, λίγο βρόμικος και πολύ μελαψός. Πλησίασε
φοβισμένος, αδιαφορήσαμε εμείς στην αρχή, αλλά μόλις πλεύρισε
επικίνδυνα, μαζωχτήκαμε σα το χοχλιό που τον βρίσκει ο ήλιος.





– Είχε πιστόλι;


– Φουκαράς σου λέω! Βρακί δεν είχε· πιστόλι θα κρατούσε;


– Άμα σφίξει γερά η πείνα…


– Σωστά, μα τούτος άντεχε ακόμα. Μας κοίταξε που λες περίλυπος, έδειξε
το ζεστό ψωμί, σφούγγιξε τα χείλια του με το μανίκι, και με σπασμένα
ελληνικά και νοήματα μας ζήτησε να του αγοράσουμε μια φρατζόλα.
Πεινούσε. Αυτό μας το είπε, παίζοντας βιολί στη κοιλιά του απάνω.


– Και;


– Δεν καταλαβαίνεις; Οι τρεις κουμπωθήκανε. Πήρανε το ψωμί τους και
αμίληχτοι φύγανε λες και κακό μεγάλο τους περίμενε. Ο πέμπτος πήρε μια
φρατζόλα, του την έδωσε, κι αυτός σαν αγρίμι πεινασμένο την άρπαξε,
φίλησε τα χέρια του ευεργέτη του, κι έριξε μια δαγκωνιά που την κατάπιε
σαν γλάρος.


– Κι ο τέταρτος; Τον ρώτησα.


– Ήταν αστυνομικός. Και ήξερε πως ο μελαψός άντρας δεν είχε άδεια παραμονής. Σκέφτηκε να τον στείλει στη πατρίδα του χορτάτο.


Ο Μαχίρ, έτσι τον λέγανε, έριξε άλλη μια μπουκιά, έβαλε μετά την
υπόλοιπη φρατζόλα κάτω από τη μασχάλη του, έσκυψε το κεφάλι, και βγήκε
στο δρόμο. Στην τρώγλη που έμενε, τέσσερα γυαλιστερά μάτια καρφωμένα σε
ρυτιδιασμένα προσωπάκια γέμισαν τον αγέρα ευδαιμονία.


– Σε καλό τόπο βρεθήκαμε! Μουρμούρισε στη γλώσσα τους.


Φχαρίστησα το Γιάννη, έκανα να χαιρετίσω και να κλείσω το τηλέφωνο, ξαναθύμωσε αυτός.


– Τα άλλα τα έμαθες;


– Τα ποια;


– Μα είσαι, ρε παιδί μου! Διάβασε και καμμιά εφημερίδα!


– Λέγε…


– Πήγε ένας άλλος, πιο πολύ από φουκαράς, νηστικός καμμιά βδομάδα, σε ένα σούπερ μάρκετ.


– Ωχχ, και έκλεψε;


– Μη βιάζεσαι. Φοβήθηκε, ή ντράπηκε να μπει μέσα, και έριξε μια ματιά
στα σκουπίδια. Εκεί είχε πεταμένα κάτι γιαούρτια που είχανε λήξει.
Χίμηξε λοιπόν, τα πήρε, κι άρχισε να τρώει με λαιμαργία.


– Ε, δεν τον πείραξε κανένας.


– Λάθος. Ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού τού έκανε μήνυση. Του βάλανε, γράφει
η εφημερίδα, χειροπέδες. Θα τον δικάσουν γιατί φοβήθηκαν, λέει, μην
πάθει δηλητηρίαση!


Στο κρατητήριο που τον πήγανε, δίπλα, η τηλεόραση έλεγε για τις εξεταστικές επιτροπές και τα εκατομμύρια που εξαφανίστηκαν.


Και πως κανένας δεν θα τιμωρηθεί.

Εγραψε: Καμβυσέλλης Γιώργος


ΠΗΓΗ
http://www.emprosnet.gr/Opinions/articles/?EntityID=ab028bd2-a21e-4753-adf2-46fc1e39eb32

 
Σχολιάστε

Posted by στο Μαρτίου 10, 2010 in ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

 

ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΑΠΟ ΑΛΛΗ ΣΚΟΠΙΑ….ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ…..


ΠΡΩΤΑ-ΠΡΩΤΑ….ΤΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΟΥ

ΚΑΙ ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙ

Κάποτε ήταν ένα παιδάκι 10 χρονών. Πανέμορφο κοριτσάκι και οι
γονείς του καμάρωναν για τον καρπό τους. 

Καμάρωναν όμως πολύ, πάρα πολύ και άρχισαν να επαίρονται και
μετά την έπαρση άρχισε η επίδειξη. Άρχισαν να επιδεικνύουν το κοριτσάκι,
αριστερά και δεξιά. 

Μετά σκέφτηκαν ότι μπορούσαν να βγάλουν λεφτά από αυτό το δώρο
που τους χαρίστηκε. 

Σκέφτηκαν να εκμεταλλευτούν το δώρο και άρχισαν να πουλάνε την
επίδειξη. Έτρεχαν και έσερναν το κοριτσάκι από show σε show. Και βγάζανε λεφτά
αλλά το αίσθημα της έπαρσης ήταν ακόρεστο.

Το κοριτσάκι, μεγάλωσε, έγινε όμορφη κοπέλα, αλλά δεν είχε
αγάπη, δεν ένιωθε αγάπη, επειδή ποτέ δεν είχε πάρει αγάπη. Ένας ψυχρός άνθρωπος
ήταν, τώρα βίωνε την μοναξιά ακόμα περισσότερο.

Ήταν η σειρά της Show-biz. 

Την θέση των γονιών της, την πήρε η Show-biz. Υιοθέτησε την
κοπελίτσα, την κράτησε ένα διάστημα εσωτερική, όσο χρειαζόταν για να την
στρώσει. Να την ετοιμάσει. Την εκμεταλλεύτηκε, την απομύζησε, αλλά της έμαθε
καλά, ότι δεν χρειάζεται να έχει συναισθήματα, δεν χρειάζεται να αγαπάει. Της
έμαθε ότι μόνο τα χρήματα έχουν αξία. Της έμαθε, ότι η δημοσιότητα είναι τρόπος
να βγάλεις χρήματα. Και έτοιμη πλέον την παρέδωσε στην κοινωνία, εφοδιασμένη
πλήρως με όλα τα απαραίτητα.

Η κοπελίτσα έγινε γυναίκα πια. Μόνη της, όπως ήταν πάντα
άλλωστε, ρίχτηκε με τα μούτρα στη δουλειά. Αφού ντύθηκε με ό,τι ρούχο υπήρχε,
άρχισε να ξεντύνεται. Μετά, άρχισε να "τραγουδάει", πήγαιναν να την
δουν, αλλά κουράστηκαν να την ακούν και, επειδή τα μάτια εύκολα χορταίνουν, την
άφησαν πάλι στην μοναξιά της.

Όλον αυτό τον καιρό, η τηλεόραση, τα ανθρωποφάγα media,
καιροφυλακτούσαν. Της έδειχναν τα δώρα τους, της έταζαν μια άλλη ακόμη καλύτερη
ζωή. Περισσότερη δημοσιότητα. Αυτά τα μέσα, που "έφαγαν" μια άλλη
Τζούλια και μια άλλη Έφη και τόσα άλλα κορίτσια και τόσα άλλα αγόρια,
καραδοκούσαν.

Η τηλεόραση, η show-biz άρχισαν να γυρίζουν την πλάτη στο
κορίτσι. Και το κορίτσι, επηρμένο από τότε που ήταν παιδάκι, είπε: "τώρα
θα σας δείξω εγώ".

Και μας έδειξε, και είδαμε και εμείς και
"ευτυχήσαμε"  μ’ αυτά που είδαμε και το κορίτσι της ιστορίας μας
έβγαλε πολλά λεφτά και ένιωσε περήφανη που τα κατάφερε.

Αλλά μετά, έσβησαν τα φώτα και έμεινε μόνη της στο μεγάλο, αλλά
άδειο σπίτι της.

ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ…

http://hamomilaki.blogspot.com/

ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ »ΛΕΓΕΤΕ» ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ,

ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΚΑΛΩΣ ΔΩΘΗΚΕ,ΓΙΑΤΙ ΤΗΣ ΑΞΙΖΕΙ Η ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΟΛΑ ΟΣΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑΓΜΕΝΗ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ,

ΑΛΛΑ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΜΑΣ ΤΗ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΛΑΘΟΣ.

ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ

ΣΤΟ ΡΟΛΟ ΜΑΣ!!

 
7 Σχόλια

Posted by στο Μαρτίου 8, 2010 in ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

 

ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ: οι αγνοημένοι της διπλανής πόρτας


Οι εποχές που οι κοινωνίες απέρριπταν τα άτομα με
αναπηρίες και υιοθετούσαν τις πιο απάνθρωπες συμπεριφορές απέναντί τους
έχουν βέβαια παρέλθει.  Τώρα πλέον έχει γίνει ευρύτατα αποδεκτό από
όλους (διεθνείς οργανισμούς, κυβερνήσεις, κοινωνικούς φορείς κ.α.) ότι
τα άτομα αυτά έχουν ίσα δικαιώματα και ίδιες υποχρεώσεις (όταν μπορούν
να τις εκπληρώσουν) με όλους τους άλλους και ο βαθμός που διασφαλίζεται
αυτή η θεμελιώδης αρχή δείχνει και το πολιτιστικό επίπεδο που βρίσκεται
κάθε χώρα.  Η αναγνώριση των δικαιωμάτων των ατόμων με ειδικές ανάγκες
(ΑΜΕΑ) είναι αδιαπραγμάτευτο συνταγματικό δικαίωμα κάθε πολιτισμένης κοινωνίας
Αυτά σαν διακηρυγμένες αρχές διότι η εφαρμογή τους προχώρησε με
διαφορετικό βηματισμό σε κάθε χώρα και μπροστά στα τρέχοντα κοινωνικά
προβλήματα η ευαισθησία απέναντι στα AMEA αποδείχθηκε εξαιρετικά μειωμένη.

Στην Ελλάδα μέχρι τον 19ο αιώνα δεν υπήρξε κανένα ενδιαφέρον για τα άτομα με αναπηρίες και μόλις τον 20ο
αιώνα ιδρύονται τα πρώτα ειδικά ιδρύματα και σχολεία (Οίκος Τυφλών,
Εθνικό Ίδρυμα Κωφαλάλων κ.α.) και νομοθετείται η ειδική αγωγή      (Ν
4397/29).   Πιο σημαντικά βήματα σημειώνονται από τη δεκαετία του 1970
και μετά τα οποία όμως κυρίως περιορίζονται στην ψήφιση νόμων που
συντάσσονται βιαστικά με προχειρότητα και μένουν κατά βάση ανεφάρμοστοι
διότι δεν συνοδεύονται από τους αντίστοιχους οικονομικούς πόρους που θα
βοηθήσουν να γίνουν πράξη όσα διακηρύσσονται νομοθετικά.  Με πολύ
αργούς ρυθμούς δημιουργούνται ελάχιστα ιδρύματα που κατά κανόνα
λειτουργούν με ελλιπή έως απαράδεκτο τρόπο και η καθυστέρηση στον τομέα
αυτό με τις αναπτυγμένες Ευρωπαϊκές χώρες γίνεται όλο και μεγαλύτερη. 
Το κενό που δημιουργεί η έλλειψη ουσιαστικού ενδιαφέροντος από την
Πολιτεία καλούνται να καλύψουν αφ’ ενός σύλλογοι ή ομάδες γονέων με
αξιέπαινες προσπάθειες περιορισμένης όμως αποτελεσματικότητας λόγω των
τεράστιων αντικειμενικών δυσκολιών που αντιμετωπίζουν (οικονομικά
προβλήματα, έλλειψη υποδομής, περιορισμένη κρατική συμπαράσταση κ.τ.λ.)
και αφ’ ετέρου κερδοσκοπικές ιδιωτικές επιχειρήσεις  που με υψηλά
δίδακτρα παρέχουν, σ’ όσους μπορούν ν’ ανταποκριθούν (συμμετέχουν και
τα ασφαλιστικά ταμεία μετά από σχετική νομοθετική ρύθμιση), κατά
πλειονότητα αμφισβητούμενης αξίας υπηρεσίες χωρίς να υπόκεινται σε
ουσιαστικό έλεγχο από τους αρμόδιους φορείς της πολιτείας.

Στον τομέα της ειδικής εκπαίδευσης τα τελευταία
χρόνια γίνεται προσπάθεια να ενταχθούν τα εκπαιδεύσιμα παιδιά  με
ειδικές ανάγκες στα κανονικά σχολεία χωρίς ακόμα να υπάρχει η κατάλληλη
υποδομή (παράλληλη στήριξη από ειδικούς δασκάλους, μεταφορά κ.τ.λ.) που
να δίνει στην πραγματικότητα ίσες ευκαιρίες στα άτομα αυτά να ξεπερνούν
τις μαθησιακές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν.  Δυστυχώς και ο πρόσφατος
νόμος του Υπουργείου Παιδείας (Ν 3699/08) παρά τις μεγαλόστομες αλλαγές
που εισηγείται, κινείται στην ίδια λογική βιασύνης και προχειρότητας
των προηγούμενων νόμων υπηρετώντας κυρίως το γνωστό από δεκαετίες
εμπόριο ελπίδας στα άτομα με αναπηρία και τις οικογένειές τους.

Μ’ αυτά τα δεδομένα, όπως είναι φυσικό, τα
προβλήματα που βιώνουν καθημερινά τα ΑΜΕΑ, οι οικογένειές τους και όσοι
εργάζονται στο χώρο της ειδικής αγωγής και εκπαίδευσης, γίνονται όλο
και πιο πιεστικά και το χάσμα στον τομέα αυτό από τις αναπτυγμένες
κοινωνίες μεγαλώνει αντί να μειώνεται.

του Γιώργου Μήλλα


 

 
7 Σχόλια

Posted by στο Νοέμβριος 6, 2009 in ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

 

ΘΑ ΜΠΕΙ ΠΟΤΕ ΕΝΑ ΤΕΛΟΣ???…………….


Η φωτογραφία είναι βραβευμένη με βραβείο
Πούλιτζερ το 1994 και τραβήχτηκε στο Σουδάν στη διάρκεια του λοιμού. Η
φωτογραφία απεικονίζει ένα παιδί που χτυπήθηκε από την πείνα το οποίο σέρνεται
προς μια βάση σίτισης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, που βρισκόταν ένα
χιλιόμετρο μακριά.

Το όρνιο περιμένει να πεθάνει το παιδί ώστε να το
φάει. Η εικόνα αυτή σοκάρισε όλο τον κόσμο. Κανείς δεν γνωρίζει τι απέγινε το
παιδί, περιλαμβανομένου και του φωτογράφου ο οποίος έφυγε αμέσως μετά την λήψη
της φωτογραφίας.


 

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ

Στον πλανήτη μας υπάρχουν χώρες πολύ
πλούσιες, πολύ φτωχές, αλλά και οι ενδιάμεσες. Αν παίρναμε δυο αντιπροσωπευτικές
οικογένειες, τη μία από τις πλούσιες χώρες και την άλλη από τις φτωχές χώρες,
και τις συγκρίναμε μεταξύ τους, τότε έχω την αίσθηση ότι η σύγκριση θα μας
άφηνε όλους άφωνους. Από τη μια μεριά χλιδή, πλούτος, ωραία σπίτια και
αυτοκίνητα, πλούσια φαγητά, και από την άλλη φτώχεια, αρρώστια, αγραμματοσύνη,
εξαθλίωση, περιθωριοποίηση, απόγνωση.

Η εικόνα αυτή γίνεται χειρότερη όταν
σκεφθεί κανείς ότι εμείς θάβουμε τα προϊόντα μας στις χωματερές (για να
προστατεύσουμε τις τιμές τους), ενώ, αν τα έτρωγαν τα αποσκελετωμένα παιδάκια
στις χώρες του τρίτου κόσμου, δεν θα πέθαιναν από ασιτία. Αυτό και αν δεν είναι
το αποκορύφωμα της απανθρωπιάς.

 

ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ

Τα χρήματα που διαθέτουν οι άλλες πολιτισμένες χώρες είναι λιγοστά
και οι διάφορες οργανώσεις προσπαθούν με εράνους και άλλα μέσα να βοηθήσουν
(γιατροί χωρίς σύνορα κ.α.) έτσι ώστε να σώσουν μερικούς από το θάνατο, τις
αρρώστιες και ότι άλλο τραγικό μαστίζει αυτούς τους ανθρώπους.

Για σκεφτείτε ένα παιδάκι από αυτούς τους λαούς και ένα παιδάκι της
Ευρώπης , της χώρας μας! Ποια η διαφορά;

Στην Αφρική δεν έχουν τα παιδιά παιχνίδια , δεν έχουν φαγητό, δεν
έχουν ρούχα, δεν έχουν φάρμακα, δεν έχουν αυτά που είναι απαραίτητα στη πιο
τρυφερή ηλικία της ζωής τους και όχι τα πλούτη που διακρίνουν τα παιδιά της
χώρας μας. Ας σκεφτούμε ότι άλλοι λαοί δεν έχουν τέτοια προβλήματα.

ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ….ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΟΜΟΡΦΟ…

ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΠΛΑΣΜΕΝΟ……

-[ εμεις οι ανθρωποι…]-

το ψαρεψα σημερα απο το διαδυκτιο………

 

 
17 Σχόλια

Posted by στο Αύγουστος 10, 2009 in ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙ…


 

ΕΔΩ ΣΤΗ ΚΡΗΤΗ ΛΕΜΕ ΜΙΑ ΠΑΡΟΙΜΙΑ…


"Εδω που ειμαι ησουνα και ‘δω που ειμαι θα’ρθεις."
Ας δωσουμε στους γονεις μας τη θεση που τους αξιζει και αυτα που τους ωφηλουμε…ΑΓΑΠΗ , ΤΙΜΗ και ΣΕΒΑΣΜΟ

 
1 σχόλιο

Posted by στο Ιουνίου 11, 2009 in ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ