RSS

ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟΣ

17 Σεπτ.

ΤΟ ΒΡΗΚΑ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΟΥ ΚΙΝΗΣΕ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ, ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΑΦΕΡΩ ΚΑΙ ΣΕ ΣΑΣ

                                                                 ΕΛΛΗΝΕΣ

 

 

 

Οὐκ οἶμαι δύνασθαι ὑπό
Ἑλλήνων σαφέστερον προσμαρτυρήσεσθαι τόν Σωτῆρα ἡμῶν!

 

Κλήμης ο Αλεξανδρεύς

 

Πηγή: Ιησούς Χριστός, Ελληνισμός -Χριστιανισμός,
Άγγελος Π. Σακκέτος, εκδόσεις Δημιουργία, σελ. 613

 

 

 

Ο ΑΡΧΑΙΟΣ ΝΑΟΣ του «ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΘΕΟΥ» ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΠΟΥ
ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ

 

 

Ο Άγιος Αθανάσιος επί πολλά χρόνια διετέλεσε διευθυντής της
περίφημης βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας στην οποία ήταν συγκεντρωμένα γραπτά
κείμενα του αρχαίου κόσμου. Αξιοσημείωτο είναι ότι στην είσοδο της ιερής
βιβλιοθήκης υπήρχε επιγραφή που έγραφε «Ψυχῆς Ἰατρεῖον» («ἑξῆς δι’ ὑπάρχειν τήν
ἱεράν βιβλιοθήκη, ἐφ’ ἧς ἐιγέγραφθαι «Ψυχῆς Ἰατρεῖον
»
»
(Διόδωρος, Βιβλιοθήκη, 1, 49, 3)

Στο έργο του «Ἐξηγητικόν
περὶ τοῦ ἐν Ἀθήναις ναοῦ
» επεξηγεί σε
ποιον πραγματικά ανήκε ο ναός του Αγνώστου Θεού των Αθηνών, παραθέτοντας τις προφητείες
των Ελλήνων δια την έλευση του Χριστού στην γη.

Το εν λόγω έργο του Αγίου διασώζεται στον κώδικα α. Vat. Gr.
1198 της Βατικανής βιβλιοθήκης, στον κώδικα Bodleianus Roe 5 της Bodleian
Βιβλιοθήκης της Οξφόρδης καθώς και σε δύο συλλογές με τίτλο Τα Ευρισκόμενα Πάντα
Αγίου Αθανασίου, οι οποίες βρίσκονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Αθήνας (θεολ.
665 και θεολ. 667).

Ο Άγιος Αθανάσιος μας εξιστορεί ότι πολλά χρόνια προ της Ελεύσεως
του Χριστού στην γη, κάποιος σοφός ονόματι Απόλλων, από τον Θεόν παρακινούμενος,
όπως πιστεύει, έκτισε το ναό στην Αθήνα, αφού έγραψε εις αυτόν τον βωμό «Ἀγνώστῳ Θεῷ».

 

 

 

Περί του ναού, και περί των διδασκαλείων,

Και των θεάτρων των εν Αθήναις.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ

Εξηγητικόν περί του εν Αθήναις ναού

 

«Τούς τάς
θείας γραφάς μη ἐπισταμένους, ἐξ αὐτῆς λοιπόν τῆς
τῶν πραγμάτων φύσεως, πεῖσαι ὀφείλομεν περί θεογνωσίας
λέγειν, ὁρῶμεν γάρ τινας οὐσίας ἐν τῇ κτίσει οὐ
κατά φύσιν, ἀλλά ὑπέρ φύσιν μετά ἀλλήλων ὑπηρετούσας οἷόν
τι λέγω, φύσις  τῶν ὑδάτων, οὐσία ῥευστή, καί κατωφερής
ὑπάρχει, πῶς ὁρῶμεν τούς λεγομένους σίφωνας έκ τῆς
θαλάσσης ὕδωρ πρός τάς νεφέλας ἀνάγοντας· τό δέ θαυμαστόν ρητόν τό ἁλμυρόν
ἀνερχόμενον, γλυκύ ἐπί γῆς διά τῶν ὄμβρων
κατέρχεται· πῶς δέ πάλιν ἡ τῶν σωμάτων φύσις βολιστική
κατά φύσιν ὑπάρχουσα, ὁρᾶται ἀβόλιστος, καί ἄδυτος
ἀν τοῖς ὕδασι τῆς Μαρμαρικῆς Πενταπόλεως; οὐ
μόνον δέ, ἀλλά γάρ καί ὕδατος καί πυρός ἐναντία ἡ φύσις
ὑπάρχουσα, ἐν τῷ ἅμα ἦν, ὅτε ἐν
Λυκίας τῷ ὅρει τῷ λεγομένῳ Ὀλύμπῳ, καθώς μυριάδες
ἀνδρῶν ἑωράκασι, καί μέχρι τοῦ νῦν ἐκείνων
βλέπουσι, καί ἄλλα παράδοξα ἐν τῇ κτίσει θεωρούμενα, καί
θαυμαζόμενα, ἅτινα οὐκ ἄν οὕτως ὑπέρ φύσιν
γενέσθαι ἔμελλον εἰ μή οὐσίας τις θεοῦ ἦν τούτων
δεσπόζουσα, καί τούτοις ἐπιτρέπουσα, ἀλλήλοις μή ἀντιτάττεσθαι.
ὦ Ἑλλήνων παῖδες, βροντῆς στερρᾶς γινομένης, πῶς
ἅπασα ἡ τῶν ἀνθρώπων φύσις τρέμει, φρίττει τε καί ἐξίσταται
μηνύουσα διά τοῦ σχήματος, ὅτι ὑπό δεσπότου ἐστίν, τοῦ
τάς βροντάς ἐργαζομένου
»

Αυτούς οι όποιοι δεν γνωρίζουν καλά τις θείες γραφές, από την
ιδίαν λοιπόν την φύση των πραγμάτων, οφείλομε να πείσουμε ώστε να ομιλούν δια
την θεία γνώση. Διότι βλέπομε μερικές ουσίας εις την δημιουργία να είναι όχι σύμφωνες
προς την φύση τους, αλλά υπεράνω της φύσεως τους να υπηρετούν η μία την άλλη
ως παράδειγμα αναφέρω, την φύση των υδάτων, η οποία ως ουσία ρευστή και
καθοδική υπάρχει, πώς βλέπουμε τους λεγόμενους στροβίλους από την θάλασσαν να οδηγούν
το νερό άνω προς τις νεφέλες, και το θαυμαστό ρητό ότι το αλμυρό νερό
ανέρχεται, ενώ το γλυκό κατεβαίνει με την βροχή εις την γη; Πώς λοιπόν πάλι η
φύσις των σωμάτων αν και είναι σύμφωνος προς την φύση, φαίνεται μη καθοδική και
αβύθιστος στα νερά της Μαρμαρικής Πενταπόλεως; Όχι μόνον αυτό, αλλά μάλιστα και
ή φύσις ενώ είναι αντίθετος με το ύδωρ και το πυρ, συγχρόνως ήταν κάποτε εις το
όρος τής Λυκίας το ονομαζόμενο Όλυμπο, όπως χιλιάδες ανθρώπων έχουν δει και
μέχρι σήμερον εκείνων βλέπουν, και άλλα παράδοξα ορατά εις την κτίση και άξια
απορίας, τα οποία δεν επρόκειτο να υπερβούν την φύση των εάν δεν δέσποζε εις
αυτά κάποια θεϊκή ουσία, επιτρέποντας των να μην αντιτάσσονται μεταξύ των·
ώ παίδες Ελλήνων, όταν ξεσπάσει ισχυρή βροντή, πώς τρέμει και εξίσταται
ολόκληρος η φύσις των ανθρώπων φανερώνοντας με το σχήμα της, ότι ευρίσκεται
κάτω από τον Δεσπότη, ο όποιος προκαλεί τις βροντές.

 

«Καί
ταῦτα μέν πρὸς τούς ἀφελεστέρους τῶν Ἑλλήνων ἠγοῦν
ἀγραμμάτοις, εἰς θεογνωσίαν φέροντα ὑποδείγματα, πρός δέ τούς
παρά αὐτοῖς σοφούς, ἐκ φιλοσόφων ἀρχαίων δυνατῶν,
μαρτυρίας πολλάς περί θεοσέβειας τινές Ἑλλήνων σοφοί ἔφασαν, ἀλλά
καί τήν τοῦ Χριστοῦ οἰκονομίαν ἀμυδρῶς
προεμήνυσαν. καί γάρ πρό πολλῶν χρόνων ταῆς Χριστοῦ ἐπιδημίας,
σοφός τίς ὀνόματι Ἀπόλλων, θεόθεν, ὡς οἶμαι, ἐπικινηθείς,
ἔκτισε τόν ἐν Ἀθήναις ναόν, γράψας ἐν αὐτῷ
βωμῷ, ἀγνώστῳ θεῷ· ἐν αὐτῷ τοίνυν
συνήχθησαν οἱ πρώτοι τῶν Ἑλλήνων φιλόσοφοι, ἵνα περί τοῦ
ναοῦ ἐρωτήσωσιν αὐτόν, καί περί προφητείας καί θεοσέβειας, ὧν
τά ὀνόματα ἐροῦμεν ταῦτα. Πρῶτον Τίτων, δεύτερος
Βίας, τρίτος Σόλων, τέταρτος Χείλων, πέμπτος Θουκυδίδης, ἑκτός Μένανδρος,
ἕβδομος Πλάτων. οὗτοι οἱ ἑπτά φιλόσοφοι ἔφησαν τῷ
Ἀπόλλωνι· Προφήτευσον ἡμῖν, προφῆτα, ὦ Ἄπολλον,
τίς ἐστιν ὅδε εἶπον. τίνος ἔτι ὁ μετά σέ βωμός οὗτος;
πρὸς οὕς ὁ Ἀπόλλων ἔφη· Ὅσα μέν πρὸς
ἀρετήν καί κόσμον ὀρώρετε ποιεῖν, ποιεῖτε. ἐγώ
γάρ ἐφετμεύω τρισένα ὑψιμέδοντα. οὗ λόγος ἄφθεγκτος ἐν
ἀδείω κόρη ἔγκυμος ἔσται, ὥσπερ πυροφόρον τόξον ἅπαντα
κόσμον ζωγρήσας, πατρί, προσάξει δῶρον. Μαρία δέ τό όνομα αὐτῆς.
»

Και αυτά όσον άφορα στους αφελέστερους από τους Έλληνας,
δηλαδή τους αμόρφωτους, πού φέρνουν παραδείγματα δια την θεογνωσία. Ενώ
σχετικά με τους σοφούς, κάποιοι Έλληνες σοφοί εκ των αρχαίων σπουδαίων φιλοσόφων,
ανέφεραν πολλές μαρτυρίες δια την θεοσέβεια, αλλά προανήγγειλαν αμυδρά και την
του Χριστού οικονομία.

Διότι πολλά έτη προ της Ελεύσεως του Χριστού, κάποιος σοφός
ονόματι Απόλλων, από τον Θεό παρακινούμενος όπως πιστεύω, έκτισε τον ναό στην
Αθήνα, αφού έγραψε εις αυτόν τον βωμό, Αγνώστω Θεώ. Εις αυτόν λοιπόν
συγκεντρώθηκαν οι πρώτοι φιλόσοφοι των Ελλήνων, δια να τον ρωτήσουν σχετικώς
με τον ναόν, και δια την προφητεία, και την θεοσέβεια, των οποίων τα ονόματα
αυτά θα αναφέρουμε. Πρώτος ο Τίτων, δεύτερος ο Βίας, τρίτος ο Σόλων, τέταρτος ο
Χείλων, πέμπτος ο Θουκυδίδης, εκτός ο Μένανδρος, έβδομος ο Πλάτων. Αυτοί οι
επτά φιλόσοφοι είπαν προς τον Απόλλωνα: «Προφήτευσε σε μας προφήτη Απόλλωνα,
ποίος ήταν εδώ, τίνος ακόμη είναι ο βωμός αυτός μετά από εσένα;»

Προς αυτούς ο Απόλλων είπε: Όσα σχετικά με την αρετή και την
κοσμιότητα παρακινείτε να κάνουν, πράττετε και σεις. Διότι εγώ προφητεύω κυβερνήτη
με τριπλή υπόσταση εις μίαν. Του οποίου ο ανείπωτος Λόγος θα κυοφορηθεί εις ανυποψίαστη
κόρη, όπως ακριβώς το πυρφόρο τόξο, αφού αιχμαλωτίσει όλον γενικώς τον κόσμο, θα
τον προσφέρει ως δώρο εις τον Πατέρα. Μαρία σε το όνομα αυτής 

 

«Ἔστί
δέ ἡ λύσις προφητείας οὕτως· περί μέν τοῦ ναοῦ ἐστιν ὁ πρῶτος λόγος,
ὅσα, φησί, πρός κόσμον τοῦ ναοῦ, καὶ κάλλος δυνατόν ὑμῖν ποιῆσαι, τά
ἀρέσκοντα τῷ θεῷ καὶ ἀνθρώποις <ποιεῖτε>. ἐγώ γάρ ὑπολαμβάνω
εἶναι ἐν τῷ οὐρανῷ τρισυπόστατον μέγαν ὕψιστον βασιλέα, τούτου ἄναρχος
θεός, καὶ λόγος ἐν ἀγάμω κόρη σαρκοῦται, καί ὥσπερ πυροφόρον τόξον, ἤ
ὡς δυναμώτερον, <εἰς> ἅπαντα κόσμον φανήσεται, ἁλιεύων τοὺς
ἀνθρώπους, ὥσπερ ἰχθύα ἐκ τοῦ βυθοῦ τῆς ἀπιστίας καί ἀγνωσίας, οὕστινας
προσάξει τῷ ἑαυτοῦ πατρί δῶρον·  Μαρία δέ τό ὄνομα αὐτῆς.  καί τοῦτο
μέν προφητεύων ὁ Ἀπόλλων εἶπε. Τίτων ἔ’φη· Ἥξα ἡ ἀνίσχουσα ὑμῖν μέλλων
τόν οὐράνιον τοῦ θεοῦ, καί πατρός παῖδα ἡ ἄναρχος κόρη κύει, Βίας
εἶπεν· Οὗτος ἐστιν ἀπό οὐρανῶν βεβηκώς, φλογός ὑποβαλών ἀθάνατον πῦρ.
ὅν τρέμει οὐρανός γῆ τε <καί> θάλασσα, τάρτατοι καί βύθιοι
δαίμονες, αὐτοπάτωρ τρισόλβιος. Σόλων εἶπεν· Ὀψέ ποτε ἐπί τήν
<πολυ> σχεδήν ταύτην ἐλάσεις θεός γαῖαν, καί δίχα σφάλματος σάρξ
γενήσεται ἀκαμάτου θεότητος, ἀνιάτων παθῶν λύσεις φοροῦσα, καί τούτω
πικρός γενήσεται φθόνος λαοῦ, καί προς ὕψος κρεμασθεῖς, ὡς θανάτου
κατάδικος, εἰς πάντα πρᾶος πεσεῖται. Χείλων εἶπεν· Ἀκάματος φύσις θεοῦ
γενήσεται, ἐξ αύτοῦ δέ ὁ αὐτός οὐσία, καί λόγος

Υπάρχει η εξήγησης της προφητείας ως έξης: Σχετικώς με τον
ναό είναι ο πρώτος λόγος. Αναφέρει, όσα είναι σχετικά με την διακόσμηση του
ναού και είναι δυνατόν εις υμάς να προξενήσουν ομορφιά, εις τον Θεό και εις
τους ανθρώπους όσα αρέσκουν να κάνετε. Διότι εγώ θεωρώ ότι είναι ο μέγας
ύψιστος βασιλεύς ο τρισυπόστατος εις τον ουρανό. Και ο Λόγος αυτού ως άναρχος
Θεός, εις παρθένο κόρη ενσαρκώνεται, όπως ακριβώς το πυρφόρο τόξο, ή όσο
γίνεται ισχυρότερα, όλα θα τα αποκαλύψει εις τον κόσμο, αλιεύοντας τους
ανθρώπους, όπως ακριβώς τον ιχθύ από τον βυθό της απιστίας και της αγνοίας,
τους οποίους θα προσφέρει ως δώρο εις τον Πατέρα του-Μαρία το όνομα αυτής.
Αυτά προφητεύοντας είπε ο Απόλλων.

Ο Τίτων είπε: «Θα έλθει αυτή η οποία θα υψώσει προς χάριν
μας το ουράνιο παιδίο του Θεού και Πατρός- η παρθένος κόρη κυοφορεί».

Ο Βίας είπε: «Αυτός είναι ο όποιος ήλθε από τους ουρανούς, αφού
υπέταξε το αθάνατο πυρ της φλογός. Αυτόν τρέμει ο ουρανός, η γη και ή θάλασσα,
οι τάρταροι και οι υποχθόνιοι δαίμονες, τρισμακάριος ο ίδιος ο Πατέρας
». Ο
Σόλων είπε: «Ως Θεός θα φθάσει εις αυτήν την πολυδιηρημένην γη και θα γεννηθεί
με σάρκα αλάθητο. Με ανεξάντλητα όρια ως θεότητα θα απαλλάξει τον άνθρωπο από την
φθορά των ανιάτων παθών. Και τούτων θα τον φθονήσει άπιστος λαός και αφού
κρεμαστεί υψηλά ως κατάδικος εις θάνατον, όλα θα τα υποφέρει με πραότητα
».

Ο Χειλών είπε: «Άφθαρτος φύσις του Θεού θα γεννηθεί, εξ αυτού
δε ο ίδιος ως ουσία και Λόγος
».

 

«Θουκυδίδης εἶπε·
θεόν σέβου καί μάνθανε. μή ζήτει δέ τις ἐστι καί πῶς; οὐ γάρ ἔστιν
ὅτε οὐκ ἔστιν, ὡς ὄντα τοῦτον σέβου καί
μάνθανε. ἀσεβής γάρ τόν νοῦν ὁ θέλων μανθάνειν θεόν.
Μένανδρος εἶπεν· ὁ παλαιός νέος, καί ὁ νέος ἀρχαῖος,
ὁ πατήρ μόνος, καί ὁ μόνος πατήρ, τό ἕν τρία καί τά τρία ἕν.
ἄσαρκον σαρκικόν. γῆ τέτοκε τόν οὐράνιον βασιλέα. Πλάτων εἶπεν
ἐπειδή ὁ θεός ἀγαθός, οὐ πάντων εἶναι αἴτιος,
ὡς οἱ πολλοί λέγουσιν. πολλῶν δέ ἀναίτιος, καί τῶν
μέν ἀγαθῶν, οὐδέν ἄλλο φαμέν αἴτιον εἶναι
μόνον τῶν καλῶν, κακῶν δέ οὐκέτι. Αὖ πάλιν ἔφησαν
οὖτοι οἱ ἑπτά καί εἶπον. εἰ μέν περί τῆς τοῦ
Χριστοῦ οἰκονομίας, καί περί τῆς ἁγίας τριάδος.
Ἄλλος δέ τις τῶν Ἑλλήνων σοφός μεθ’ ἑτέρων τινῶν,
Άσκληπιός λεγόμενος, αἰτησάντων ἑρμηνείαν τῶν πάντων
φιλοσόφων φιλοσοφώτερον δοῦναι αὐτοῖς λόγον περί θεοῦ
φύσεως, ὁ δέ Ἑρμης λαβών σιφέριον ἔγραψεν οὕτως· εἰ
μή πρόνοια τις τοῦ τῶν πάντων κυρίου, οὐ μήν τόν λόγον τοῦτον
ἀποκαλύψαι ἠβούλοντο· οὐδέ ὑμᾶς τοιούτοις ἔργοις
κατεῖχεν, ἵνα περί τούτων ἐρωτήσητε. οὐ γάρ ἐφικτόν
ἐστιν εἰς ἀμυήτους τοιαῦτα παρασχέσθαι μυστήρια· ἀλλά
τῷ νοΐ ἀκουσάντων ἀκούσατε· ἐν μόνον ἦν· φῶς
νοερόν πρό φωτός νοεροῦ, καί ἦν αὐτά ἕνωσις ἐκ τοῦ
νοῦ φωτί καί πνεύματι. τά πάντα ἐξ αὐτοῦ, καὶ
εἰς αὐτόν, εἰς γόνιμον ἐκ γονίμου, κατελθών ἐπί
γονίμῳ ὕδατο ἔγκυον τό ὕδωρ ἐποίησεν. Οἶδας
πῶς οἱ τῶν Ἑλλώνων παῖδες προεφήτευσαν καί τόν
προάναρχον θεόν καί τόν συνάναρχον αὐτοῦ υἱόν καί λόγον, καὶ
τὸ σύνθρονον αὐτοῦ καὶ ὁμοοῦσιον
πνεῦμα προεκήρυξαν, καὶ τὰ τίμια τοῦ σταυροῦ πάθη
προεκύρηξαν· αὐτῷ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος σύν
τῷ παναγίῳ πνεύματι, εἰς τοὺς αἰῶνας
ταῶν αἰῶνων. ἀμήν
»

Ο Θουκυδίδης είπε: «Να σέβεσαι τον Θεό και να κατανοείς. Μην
ζητείς (να μάθεις) ποίος είναι, και πώς. Διότι ουδέποτε είναι ανύπαρκτος, ως
υπάρχοντα λοιπόν να τον σέβεσαι και να τον αντιλαμβάνεσαι. Διότι είναι άσεβης
αυτός ο όποιος θέλει σύμφωνα με τον νουν να εξακριβώσει τον Θεό». Ο Μένανδρος είπε:
«Ό παλαιός νέος και ο νέος αρχαίος. Ο Πατέρας μοναδικός, και ο μοναδικός
Πατέρας. Το ένα τρία, και τα τρία ένα. Άσαρκο, ένσαρκο. Η γη γέννησε τον ουράνιο
βασιλέα». Ο Πλάτων είπε: «Επειδή ο Θεός είναι αγαθός, δεν είναι αίτιος δια τα
πάντα, όπως οι πολλοί λέγουν. Είναι αναίτιος δε δια πολλά, και δια τα μεν αγαθά
είναι αίτιος, δια τίποτε άλλο δεν λέμε ότι είναι αίτιος παρά μόνον δια τα καλά,
δια τα κακά δε καθόλου».

Και πάλιν αυτοί οι επτά σοφοί ισχυρίστηκαν και είπαν.
Επειδή (μίλησαν) δια την οικονομία του Χρίστου και δια την Αγία Τριάδα. Κάποιος
άλλος Έλληνας σοφός μαζί με κάποιους άλλους, ο λεγόμενος Ασκληπιός, επειδή ζήτησαν
όλοι οι φιλόσοφοι να δώσει ερμηνεία με φιλοσοφικότερο λόγο εις αυτούς δια την
φύση τον θεού.

Ο δε Έρμης λαμβάνοντας έναυσμα έγραψε ως έξης: «Εάν δεν υπήρχε
η πρόνοια του Κυρίου όλων, δεν θα ήθελαν να αποκαλύψουν τον λόγο αυτόν, ούτε
εσάς θα τοιαύτη επιθυμία δια να ρωτήσετε αυτά. Διότι δεν είναι δυνατόν εις αμύητους
να παραδίδονται τοιαύτα αλλά αφού κατανοήσατε με τον νού ακούσατε. Ένα και
μοναδικό ήταν Φανερό, το όποιον προϋπήρχε του νοερού Φωτός· και ήταν αυτά ένωση
από του Νου δια του Φωτός και του Πνεύματος.Τα πάντα εξ αυτού και εις αυτόν,
αφού κατήλθε εις γόνιμο (φύση) εκ γονίμου (Φύσεως), εις γόνιμο ύδωρ, έγκυον
κατέστησε το ύδωρ.»

Γνωρίζεις πως τα παιδιά των Ελλήνων προφήτεψαν και τον
προάναρχο Θεό και τον συνάναρχο Υιό αυτού και Λόγο, και το ομόθρονο αυτού και
ομοούσιο Πνεύμα προεκύρηξαν, και τα τίμια πάθη, εις αυτόν η δόξα και η ισχύς
μαζί με τον άναρχο Πατέρα και το πανάγιο Πνεύμα εις τους αιώνας των αιώνων,
Αμήν.

Πηγή:

α. Vat. Gr. 1198, φφ. 65α – 67α

β. Τα Ευρισκόμενα Πάντα Αγίου Αθανασίου, Παρίσι 1698. Εθνική
βιβλιοθήκη Αθηνών, θεολ. 665, σελ. 598, 599.

 

 


ΑΠΟΛΛΩΝ

«Ὅσα
μέν πρὸς ἀρετήν καί κόσμον ὀρώρετε ποιεῖν, ποιεῖτε.
ἐγώ γάρ ἐφετμεύω τρισένα ὑψιμέδοντα. οὗ λόγος ἄφθεγκτος
ἐν ἀδείω κόρη ἔγκυμος ἔσται, ὥσπερ πυροφόρον
τόξον ἅπαντα κόσμον ζωγρήσας, πατρί, προσάξει δῶρον. Μαρία δέ τό
όνομα αὐτῆς.
»

«Όσα
σχετικά με την αρετή και την κοσμιότητα παρακινείτε να
κάνουν, πράττετε και σεις. Διότι εγώ προφητεύω κυβερνήτη με τριπλή
υπόσταση εις μίαν. Του οποίου ο ανείπωτος Λόγος θα κυοφορηθεί εις
ανυποψίαστη κόρη, όπως
ακριβώς το πυρφόρο τόξο, αφού αιχμαλωτίσει όλον γενικώς τον κόσμο, θα
τον προσφέρει
ως δώρο εις τον Πατέρα. Μαρία σε το όνομα αυτής» 

Υπάρχει στα χειρόγραφα:

α. Vat. Gr., 1198, φ. 65β

β. Σινά 327, φ.236α

γ. Διονυσίου 281, φ. 103α

δ. Σινά 1189, φ. 6β

 


ΑΠΟΛΛΩΝ (Σόλων)

«Ὀψέ
ποτε ἐπί τήν <πολυ> σχεδήν ταύτην ἐλάσεις θεός γαῖαν,
καί δίχα σφάλματος σάρξ γενήσεται ἀκαμάτου θεότητος, ἀνιάτων παθῶν
λύσεις φοροῦσα, καί τούτω πικρός γενήσεται φθόνος λαοῦ, καί προς
ὕψος κρεμασθεῖς, ὡς θανάτου κατάδικος, εἰς πάντα πρᾶος
πεσεῖται.
»

«Ως Θεός θα φθάσει εις αυτήν την πολυδιηρημένην γη και θα γεννηθεί
με σάρκα αλάθητο. Με ανεξάντλητα όρια ως θεότητα θα απαλλάξει τον άνθρωπο από την
φθορά των ανιάτων παθών. Και τούτων θα τον φθονήσει άπιστος λαός και αφού
κρεμαστεί υψηλά ως κατάδικος εις θάνατον, όλα θα τα υποφέρει με πραότητα».

Εκτός από τον Άγιο Αθανάσιο (την αποδίδει στον Σόλωνα) και
τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, υπάρχει στα χειρόγραφα ως προφητεία του Απόλλωνα:

α. Δοχειαρίου 5, φ. 124α, Σίβυλλα

β. Σινά 327, φ.235α – 235β, Πλάτων

γ. Βατοπεδίου 754, φ. 182β, Όμηρος

δ. Σινά 1189, φ. 7, Χίλων

ε. Ιβήρων 386, φ. 174β, Πλάτων

στ. Richard Bentleii Epistola, σελ. 10, Αντίοχος

ζ. Διονυσίου 281, φφ. 103α – α03β, Πλάτων

 


ΣΟΛΩΝ (Βίας)

«Οὗτος ἐστιν
ἀπό οὐρανῶν βεβηκώς, φλογός ὑποβαλών ἀθάνατον πῦρ.
ὅν τρέμει οὐρανός γῆ τε <καί> θάλασσα, τάρτατοι καί
βύθιοι δαίμονες, αὐτοπάτωρ τρισόλβιος.
»

«Αυτός είναι ο όποιος ήλθε από τους ουρανούς, αφού υπέταξε το
αθάνατο πυρ της φλογός. Αυτόν τρέμει ο ουρανός, η γη και ή θάλασσα, οι τάρταροι
και οι υποχθόνιοι δαίμονες, τρισμακάριος ο ίδιος ο Πατέρας»

Αποδίδεται από τον Μέγα Αθανάσιο στον Βία αλλά στα άλλα τέσσερα
χειρόγραφα που απαντάται αποδίδεται στον Σόλωνα

α. Vat. Gr., 1198, φ. 6

β. Σινά 327, φ.235β, Σόλων

γ. Διονυσίου 281, φ. 103α, Πλούταρχος

δ. Διονυσίου 167, φ. 151α , χρ. Χίλων

ε. Richard Bentleii Epistola, σελ. 7, Σόλων

στ. Σινά 1189, φ. 7α, Σόλων

ζ. Ιβήρων 386, φ. 176α, Σόλων

 


ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

«Ακάματος
φύσις Θεού γεννήσεται ουκ έχουσα αρχήν. Εξ αυτού δε ο πανσθενής ουσιούται Λόγος
»

«Ακατάβλητος φύσις Θεού θα γεννηθεί που δεν έχει αρχήν. Από
αυτόν λοιπόν αποκτά ουσία ο παντοδύναμος Λόγος.»

Υπάρχει στα χειρόγραφα

α. Σινά 327, φ. 235α.

β. Vat. Gr. 1198, φ. 66α

γ. Διονυσίου 281, φ. 103α

δ. Διονυσίου 167, φ. 151α

ε. Richard Bentleii Epistola, σελ. 7

στ. Ιβήρων 386, φ. 174α

 


ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ ή ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ

«θεόν σέβου
καί μάνθανε. μή ζήτει δέ τις ἐστι καί πῶς; οὐ γάρ ἔστιν
ὅτε οὐκ ἔστιν, ὡς ὄντα τοῦτον σέβου καί
μάνθανε. ἀσεβής γάρ τόν νοῦν ὁ θέλων μανθάνειν θεόν.
»

«Να σέβεσαι τον Θεό και να κατανοείς. Μην ζητείς (να μάθεις)
ποίος είναι, και πώς. Διότι ουδέποτε είναι ανύπαρκτος, ως υπάρχοντα λοιπόν να τον
σέβεσαι και να τον αντιλαμβάνεσαι. Διότι είναι άσεβης αυτός ο όποιος θέλει
σύμφωνα με τον νουν να εξακριβώσει τον Θεό»

Υπάρχει στα χειρόγραφα

α. Διονυσίου 281, φ. 103α , Θουκυδίδης

β. Vat. Gr. 1198, φ. 66β, Θουκιδίδης

γ. Ιβήρων 386, φ. 176α, Μένανδρος

δ. Σινά 1189, φ. 7β, Μένανδρος

 


ΠΛΑΤΩΝΑΣ (Μέναδρος)

«
παλαιός νέος, καί ὁ νέος ἀρχαῖος, ὁ πατήρ μόνος, καί ὁ
μόνος πατήρ, τό ἕν τρία καί τά τρία ἕν. ἄσαρκον σαρκικόν. γῆ
τέτοκε τόν οὐράνιον βασιλέα»

«Ο παλαιός νέος και ο νέος αρχαίος. Ο Πατέρας μοναδικός, και
ο μοναδικός Πατέρας. Το ένα τρία, και τα τρία ένα. Άσαρκο, ένσαρκο. Η γη
γέννησε τον ουράνιο βασιλέα». Ο Πλάτων είπε: «Επειδή ο Θεός είναι αγαθός, δεν
είναι αίτιος δια τα πάντα, όπως οι πολλοί λέγουν. Είναι αναίτιος δε δια πολλά, και
δια τα μεν αγαθά είναι αίτιος, δια τίποτε άλλο δεν λέμε ότι είναι αίτιος παρά
μόνον δια τα καλά, δια τα κακά δε καθόλου».

Υπάρχει στα χειρόγραφα

α. Διονυσίου 167, φ. 151α , Πλάτων

β. Vat. Gr. 1198, φ. 66β, Θουκιδίδης

γ. Ιβήρων 386, φ. 174α, Πλάτων

δ. Σινά 1189, φ. 7β, Πλάτων

ε. Διονυσίου 281, φ. 103α, Χίλων

στ. Richard Bentleii Epistola, σελ. 7 – 8 Θουκυδίδης Πλούταρχος

ζ. Σινά 327, φ. 235β, Πλούταρχος

 


ΕΡΜΗΣ

«εἰ μή
πρόνοια τις τοῦ τῶν πάντων κυρίου, οὐ μήν τόν λόγον τοῦτον
ἀποκαλύψαι ἠβούλοντο· οὐδέ ὑμᾶς τοιούτοις ἔργοις
κατεῖχεν, ἵνα περί τούτων ἐρωτήσητε. οὐ γάρ ἐφικτόν
ἐστιν εἰς ἀμυήτους τοιαῦτα παρασχέσθαι μυστήρια· ἀλλά
τῷ νοΐ ἀκουσάντων ἀκούσατε· ἐν μόνον ἦν· φῶς
νοερόν πρό φωτός νοεροῦ, καί ἦν αὐτά ἕνωσις ἐκ τοῦ
νοῦ φωτί καί πνεύματι. τά πάντα ἐξ αὐτοῦ, καὶ
εἰς αὐτόν, εἰς γόνιμον ἐκ γονίμου, κατελθών ἐπί
γονίμῳ ὕδατο ἔγκυον τό ὕδωρ ἐποίησεν
»

«Εάν δεν υπήρχε η πρόνοια του Κυρίου όλων, δεν θα ήθελαν να
αποκαλύψουν τον λόγο αυτόν, ούτε εσάς θα τοιαύτη επιθυμία δια να ρωτήσετε αυτά.
Διότι δεν είναι δυνατόν εις αμύητους να παραδίδονται τοιαύτα αλλά αφού
κατανοήσατε με τον νού ακούσατε. Ένα και μοναδικό ήταν Φανερό, το όποιον
προϋπήρχε του νοερού Φωτός· και ήταν αυτά ένωση από του Νου δια του Φωτός και
του Πνεύματος.Τα πάντα εξ αυτού και εις αυτόν, αφού κατήλθε εις γόνιμο (φύση)
εκ γονίμου (Φύσεως), εις γόνιμο ύδωρ, έγκυον κατέστησε το ύδωρ»

Υπάρχει στα χειρόγραφα

α. Vat. Gr. 1198, φ. 66β, 66α

β. Ιβήρων 386, φ. 173β, 174α

γ. Κύριλλος, Κατά Ιουλιανού, Ι, 552 Β και Ι, 556 Α

δ. Διονυσίου 281, φ. 103α

ε. Μαλάλας, Χρονογραφία, σελ 26

στ. Σινά 327, φ. 235α

 

ΑΙΣΧΥΛΟΣ: «ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ
ΔΕΣΜΩΤΗΣ»

Κράτος

…ἁμαρτίας σφε δεῖ θεοῖς δοῦναι δίκην,

ὡς ἂν διδαχθῇ τὴν Διὸς τυραννίδα                    10

στέργειν, φιλανθρώπου δὲ παύεσθαι τρόπου.

Για τέτοιο αμάρτημα, λοιπόν, αυτός εδώ πρέπει να δώσει δίκη εις τους
θεούς.

Και έτσι θα μάθει την εξουσία του Διός να προσκυνά θέλοντας και μη

και τα φιλάνθρωπα καμώματα ν’ αφήσει

Πηγή: Ιησούς Χριστός, Ελληνισμός -Χριστιανισμός, Άγγελος Π.
Σακκέτος, εκδόσεις Δημιουργία, σελ. 614 & Αισχύλος «Προμηθέας Δεσμώτης» [http://www.mikrosapoplous.gr/]

 

Κι όμως· μ’ όλη την έπαρση του νου του ο Δίας θάρθει μια μέρα που
θα γίνει ταπεινός· γιατί ετοιμάζεται να κάμει γάμο, που άφαντο θα τον γκρεμίσει
από τον θρόνο του και από την εξουσία· και τότε θα συντελεστεί πέρα για πέρα η
κατάρα του πατέρα του του Κρόνου, όπου ξεστόμισε σαν έπεφτε από της πανάρχαιης
βασιλείας του τον θρόνο. Και τον τρόπο για ν’ αποστρέψει τέτοια συμφορά κανένας
θεός, εξόν εμέ, δεν θα μπορούσε να άσφαλτα να του δείξει· εγώ μονάχα ξέρω τα
μελλούμενα και πως μπορούνε να μην γίνουν. Μα τώρα ξέγνοιαστος ας κάθεται,
θαρρώντας στα αιθερόσκατα μπουμπουνητά του και τινάζοντας στα χέρια του τα
πύρινά του αστροπελέκια· όμως καθόλου αυτά δεν τον γλιτώνουν απ’ το πέσιμο σ’
αβάσταχτη ντροπή· γιατί ετοιμάζεται τώρα ο ίδιος του εαυτού του αντίπαλο
απολέμητο, τέρας αντρείας, που δυνατώτερη από τον κεραυνό θε ναβρη φλόγα, κι
ανώτερο από την βροντή φοβερό κτύπου, που θρύματα θε να σκορπίσει στο αέρα κι
αυτή ακόμη την πληγή της θάλασσας, τον κοσμοσείστρα τρίαινα του Ποσειδώνος. Και
την ημέρα που σ’ αυτή την συμφορά θα πέσει, θα μάθει πόση διαφορά χωρίζει το «νάσαι
αφέντης» από το «νάσαι δούλος»

-Και πιο κάτω απαντώντας στον χορό λέει:

Προμηθεύς

σέβου, προσεύχου, θῶπτε τὸν κρατοῦντ᾽ ἀεί.

ἐμοὶ δ᾽ ἔλασσον Ζηνὸς ἢ μηδὲν μέλει.

δράτω, κρατείτω τόνδε τὸν βραχὺν χρόνον,

ὅπως θέλει· δαρὸν γὰρ οὐκ ἄρξει θεοῖς.                 940

Προμηθέας

Σέβου, προσκύνα συ, χάιδευωε πάντα εκείνον που κρατάει την εξουσία·
όσο για μένα, πιο λίγο κι’ απ’ το τίποτα ψηφώ τον Δία·  ας κυβερνάει και ας
κάνει ότι θέλει, όσος καιρός του μένει ακόμα· γιατί δεν θα είναι για πολύ ο
ηγεμόνας των θεών….

Πηγή: Ιησούς Χριστός, Ελληνισμός -Χριστιανισμός, Άγγελος Π.
Σακκέτος, εκδόσεις Δημιουργία, σσ. 618 – 619 & Αισχύλος «Προμηθέας Δεσμώτης» [http://www.mikrosapoplous.gr/]

 

Ἑρμῆς

…τοιοῦδε μόχθου τέρμα μή τι προσδόκα,               1026

πρὶν ἂν θεῶν τις διάδοχος τῶν σῶν πόνων

φανῇ, θελήσῃ τ᾽ εἰς ἀναύγητον μολεῖν

Ἅιδην κνεφαῖά τ᾽ ἀμφὶ Ταρτάρου βάθη.

Ο θεός Έρμής προλέγει εις τον Προμηθέα, ότι δεν περιμένει το τέλος
των δεινών «πριν αν φανεί τις θεός», όστις θα τον διαδεχτεί εις το μαρτύριο και
όστις εκουσίως θα κατέλθει εις τον σκοτεινό Άδη και εις τα ζοφερά βάθη του
Ταρτάρου, γινόμενος ούτως εκούσιον ιλαστήριον θύμα…

Πηγή: Ιησούς Χριστός, Ελληνισμός -Χριστιανισμός, Άγγελος Π.
Σακκέτος, εκδόσεις Δημιουργία, σελ. 619 & Αισχύλος «Προμηθέας Δεσμώτης» [http://www.mikrosapoplous.gr/]

 

 

ΛΟΙΠΟΙ

Λουκιανός
(55.13.91): «ο μεν γαρ σταυρός
ανδρείας σημείον
»

Ανάξαρχος: «Κάποιος από τους θεούς θα πέση από
ανθρώπινο χέρι
», «Βεβληθήσεταί
τις θεών βροτήσιαι χειρί
» Διογένης Λαέρτιος ΙΧ 60.

Πλάτωνας: Δέχονταν
μέγιστο διδάσκαλο ο οποίος θα διδάξει την αλήθεια
(Πλ. Αλκιβ. Δεύτ. 31 α)

Πλούταρχος: Αυτό
είναι απ’ όλα το ύψιστον κανένα αίτιον δεν επινοείται πρωτύτερα . Διότι ο Λόγος
είναι από αυτόν και δεν είναι από άλλον ο Λόγος.

Αντίοχος εκ Κολοφώνος:
«Ον απ΄ όλα πνευματικότερον,
ένας Νους αν και υπάρχει, από κάθε τι που έχει γεννηθεί πνευματικότερον, Λόγος
άφθαρτος είναι Υιός, λάμψις ακτινοβολούσα πνευματικού Πατρός
»

 Σωκράτης: Ως
άλλος Ησαΐας προφητεύει ότι δια του Θεού μόνο γίνεται ο άνθρωπος να απολυτρωθεί
από την αμαρτία
«
τοιοῦτος
οὖν ἄλλος οὐ ῥᾳδίως ὑμῖν γενήσεται, ὦ ἄνδρες, ἀλλ᾽ ἐὰν ἐμοὶ πείθησθε,
φείσεσθέ μου· ὑμεῖς δ᾽ ἴσως τάχ᾽ ἂν ἀχθόμενοι, ὥσπερ οἱ νυστάζοντες
ἐγειρόμενοι, κρούσαντες ἄν με, πειθόμενοι Ἀνύτῳ, ῥᾳδίως ἂν
ἀποκτείναιτε, εἶτα τὸν λοιπὸν βίον καθεύδοντες διατελοῖτε ἄν, εἰ μή
τινα ἄλλον ὁ θεὸς ὑμῖν ἐπιπέμψειεν κηδόμενος ὑμῶν
» (Πλάτων Απολ. Σωκρ ιη΄)

Μυθολογία: Υπάρχει
παράδοση ότι μέλλει να έλθει εξ ουρανού ο ισχυρός, στον οποίο όλοι θα δώσουν το
όνομα του ΣΩΤΗΡΑ και ότι αυτός και όχι άλλος θα καταλύσει το κράτος των «κακών»
ή ότι αυτός θα υπομένει πολλά παθήματα.

 

 

ΕΙΚΟΝΕΣ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΩΝ

 

Αριστοτέλης:

«Ακάματος
φύσις Θεού γεννήσεται ουκ έχουσα αρχήν. Εξ αυτού δε ο πανσθενής ουσιούται Λόγος
»
Σινά 327, φ. 235α. (Ακατάβλητος φύσις Θεού θα γεννηθεί που δεν έχει αρχήν. Από
αυτόν λοιπόν αποκτά ουσία ο παντοδύναμος Λόγος.) (Πηγή:
Τα αρχεία της χαμένης Γνώσης, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, εικ. 84) 

 

Μαντείο Δελφών:

 

Στην εικόνα η ιέρεια του μαντείου
των Δελφών Ευοπτία, γεύεται το νερό της Κρυσταλίας πηγής. Αριστερά η ιέρεια
προφητεύει στους απεσταλμένους των Αχαιών την Γέννησιν του Χριστού. Κωδ14.
Συλλογή Παναγίου Τάφου, φ. 99β, 11ος αιώνας Πατριαρχική Βιβλιοθήκη
Ιεροσολύμων. (Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης Γνώσης, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, εικ.
65)
 

 

Όπως αναφέρει ο Πλούταρχος, το μαντείο αυτό ήταν
θεματοφύλακας αρχαιοτάτης μυστικής προφητείας περί της μελλούσης γεννήσεως υιού
του Απόλλωνα ο οποίος έμελλε να επαναφέρει την βασιλεία της δικαιοσύνης επί της
γης, αυτός δε είναι ο διδάσκαλος, για τον οποίο μιλούσε ο Σωκράτης προς τον
Αλκιβιάδη συμβουλεύοντας τον να αναβάλει την θυσία μέχρι της ελεύσεως αυτού του
υιού του Θεού, από τον οποίο θα μάθουμε πως θα συμπεριφερόμαστε στους ανθρώπους
και στον Θεό. «Ω Αλκιβιάδη,
μηδέν αιτού τους θεούς. Αναμείνωμεν έως αν εξ ουρανού τις απεσταλμένος έλθη και
διδάξη ημάς πως δει διακείσθαι προς θεούς και ανθρώπους και ελπίσωμεν ότι η
(παρά της θείας χάριτος) ημέρα της αποστολής εκείνης ήξει ου δια μακρού
»
(Πλάτ. Αλκιβ. Δεύτε. Ιγ-ιδ΄)

 

Μαντείο Σέραπι Ζευς:

 

«Πρώτα Θεός,
μετέπειτα Λόγος και Πνεύμα σοιν αυτοίς
» Σινά 327, φ. 235β και Μαλάλας Χρονική
Ιστορία, σελ. 25. (Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης
Γνώσης, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, σελ. 59) 

 

Αθηνά:

 

Αριστερά: Η Ιέρεια της Αθηνάς Ξανθίππη
με πορφυρό χιτώνα παραπλεύρως του ιερατικού ιστού, προφητεύει στους Αχαιούς την
Γέννηση του Χριστού. Αριστερά, στήλη με επιστήλιο φέρουσα άγαλμα της Αθηνάς
κρατούσης στην δεξιάν κλάδον ελαίας. Δεξιά, εικονίζονται δύο γυναικεία
αγάλματα, εκ των οποίων το δεξιό παριστάνει την Αθηνά κρατούσα δόρυ και ασπίδα.
Κωδ. 14 (Συλλογή Παναγίου Τάφου), φ. 110α, 11ος αιώνας,
Πατριαρχική Βιβλιοθήκη Ιεροσολύμων (Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης Γνώσης,
Παναγιώτης Α. Τουλάτος, εικ. 66)

Δεξιά: Η Ιέρεια της Αθηνάς
Ξανθίππη με πορφυρό Χιτώνα παραπλεύρως του ιερατικού ιστού, προφητεύει στους
Αχαιούς την Γέννηση του Χριστού. Αριστερά, στήλη με επιστήλιο φέρουσα άγαλμα
της Αθηνάς κρατούσης στην δεξιά κλάδο ελαίας. Δεξιά εικονίζονται δύο γυναικεία
αγάλματα, εκ των οποίων το δεξιό παριστάνει την Αθηνά κρατούσα δόρυ και ασπίδα. Κωδ. 14 (Συλλογή Παναγίου Τάφου), φ. 100α, 11ος αι.
Πατριαρχική Βιβλιοθήκη Ιεροσολύμων. (Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης Γνώσης,
Παναγιώτης Α. Τουλάτος, εικ. 66)

 

 

Άνω, η ιέρεια Ευοπτία προφητεύει
περί της Γεννήσεως του Χριστού. Κάτω, οι απεσταλμένοι φτάνουν σε ναό της
Αθηνάς. Μικρογραφία χειρογράφου, κωδ. 14, φ. 397α, 11ος
αι. Άγιον Όρος, Μονή Εσφιγμένου. (Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης Γνώσης,
Παναγιώτης Α. Τουλάτος, εικ. 57)

 

Η ιέρεια της Αθηνάς Ξανθίππη,
οκλαδόν όπισθεν τουιερατικού ιστού, προφητεύει την γέννηση του Θεανθρώπου. Οι
απεσταλμένοι αναχωρούν ταραγμένοι. Μικρογραφεία χειρογράφου, κωδ. 14, φ. 398α,
11ος αι. Άγιον Όρος. Μονή Εσφιγμένου. (Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης
Γνώσης, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, εικ. 58)

 

 

Απόλλωνας:

 

«ἐγῶ γὰρ ἐφετμεύω τρισένα μόνον
ὑψιμένδοντα θεόν, οὗ λόγος ἄφθιτος
» (Διότι εγώ αναγγέλω τρισυπόστατον ύψιστον Θεόν, του
οποίου ο άφθαρτος Λόγος θα κυοφορηθεί εις κόρην ανυποψίαστη
) Σινά 327, φ. 236α

 

«Χριστός Θεός ἐμός ἐστίν, ὅς ἐν
ξύλω ἐτανύθη, ὄς θάνεν· ὅς ἐκ τάφου εἰς
πόλον ὦρτο
». Άγιον Όρος, Μονή
Διονυσίου, Χρησμοί ελλήνων σοφών περί Χριστού, κωδ. 167, φ. 151.α, 16ος
αιώνας. (Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης Γνώσης, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, εικ. 49)

 

«Ὅσα μέν πρὀς ἀρετῆς καὶ
κόσμον ὄρωρε ποιεῖν· ἐγώ γὰρ ἐφετμεύω,
τρισένα μόνον ὑψιμέδοντα θεόν· οὗν λόγος ἄφθιτος
ἐν ἀδαή κόρη ἔγκυμος ἔσεται· ὥσπερ γὰρ
τόξον πυρφόρον· μέσον διαδραμών, ἅπαντα κόσμον ζωγρήσας· πατρί
προσάξει δῶρον. Μαρία δέ ἡ κλήσις τοὔνομα αὐτῆς
». Ακολουθούν χρησμοί φιλοσόφων. Κωδ. 281, φ. 103α,
15ος αι. Άγιος Όρος, Μονή Διονυσίου. (Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης
Γνώσης, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, εικ. 48)

 

Χρησμός Απόλλωνος «Χριστός ἐμός Θεός ἐστίν». Με σκούρο «Χρησμός τοῦ Ἀπόλλωνος δοθεῖς ἐν
Δελφοῖς περί τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ πάθους
αὐτοῦ
». Σινά, Μονή Αγίας
Αικατερίνης, Χρησμοί και θεολογίαι Ελλήνων φιλοσόφων, Σιναΐτικος 327, φ. 235β,
15ος αιών. (Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης Γνώσης, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, εικ. 87)

 

 

 Η ιέρεια του Απόλλωνος ποφητεύει την Γέννηση του Χριστού και προαναγγέλει τον λεξάριθμο του ονόματος
της Παρθένου Μαρίας: «ὄνομα
δέ αὐτῆς δίς ἐβδομήκοντα ἕξ
». Μικρογραφία χειρογράφου. Κωδ. 14, φ. 398β, 11ος
αι. Άγιον Όρος, Μονή Εσφιγμένου. (Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης Γνώσης,
Παναγιώτης Α. Τουλάτος, εικ. 59)

 

 

 Αγίου Ιωάννου του
Δαμασκηνού: «Έξήγησις
τῶν ἐν Περσίδι πραχθέντων
».
Αριστερά, επίτιτλος σελίδα. Δεξιά, η προφητεία της ιέρειας του Απόλλωνος
Ευοπτίας περί της Γεννήσεως του Χριστού. Vat., gr. 555., 11ος αι.,
φφ. 309α, 315β. Βατικανό. Bibliotheca Apostolica Veticana. (Πηγή: Τα
αρχεία της χαμένης Γνώσης, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, εικ. 107-108)

Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης Γνώσης, Παναγιώτης Τουλάτος, εκδόσεις Άμμων, σσ. 433 – 444
& έτερο Ορθόδοξο
βιβλίο

 

 

 
4 σχόλια

Posted by στο Σεπτεμβρίου 17, 2009 in ΙΣΤΟΡΙΚΑ

 

4 responses to “ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟΣ

  1. Παύλος ο Γραικός..

    Σεπτεμβρίου 17, 2009 at 13:32

    Υπέροχη ιστορική καταχώριση….αλλά υπερβολικά μεγάλη!!!

     
  2. ΕΙΡΗΝΗ

    Σεπτεμβρίου 17, 2009 at 14:06

    ΤΟ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ, ΑΦΑΙΡΕΣΑ ΜΕΡΙΚΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΦΑΙΡΕΣΩ ΑΛΛΑ, ΤΑ ΘΕΩΡΩ ΟΛΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ.ΚΑΛΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ!!

     
  3. Μιχάλης

    Σεπτεμβρίου 17, 2009 at 18:25

    1) Κοίτα να δεις εξέλιξη ο Τουλάτος!2) Οι αρχαίοι Έλληνες ήξεραν πολύ περισσότερα πράγματα από όσα νομίζουμε σήμερα ή μάλλον από όσα μας επιτρέπουν να μαθαίνουμε ότι ήξεραν.3) Και ο Χριστός ήξερε (και φυσικά έκανε) πολύ περισσότερα πράγματα από τα νερόβραστα που που μας μαθαίνουνε στα θρησκευτικά.

     
  4. ΕΙΡΗΝΗ

    Σεπτεμβρίου 17, 2009 at 22:15

    ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ!!!Μιχαλης Κ….Οι αρχαιοι ημων προγονοι οντως ηξεραν πολλα, ηταν πολυ μπροστα απο την εποχη τους και με ανυσηχει το γεγονος οτι δεν τα γνωριζουμε και σιγουρα, ο Χριστος ηξερε τι εκανε γι\’αυτο και αφησε αυτη την ευθηνη και τη κληρονομια στους ΕλληνεςΠαντως ουτε ο Χριστος ουτε η αρχαια ιστορια μας διδασκονται σωστα…νομιζω…αν κανω λαθος ας με διωρθωσει καποιος.ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: